โรส

โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของเจสันดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรคือจูลี่ ภรรยาของเขา

"เฮ้ที่รัก ฉันเองนะ ฉันแค่อยากโทรมาบอกว่า ขอบคุณอีกครั้งนะที่ให้โอกาสแม่ได้ทำงานที่บริษัท ฉันรู้ว่าแม่ไม่ได้... เหมาะกับงานออฟฟิศขนาดนั้น แต่เรื่องนี้มีความหมายกับแม่มาก และกับฉันด้วย"

มีจังหวะหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงของจูลี่จะดูระมัดระวังขึ้น

"แค่... อดทนกับแม่หน่อยนะ โอเคไหม? แม่มาจากยุคที่ต่างออกไปน่ะ เธอเรียกอินเทอร์เน็ตว่า 'ไปรษณีย์อิเล็กทรอนิกส์' และเธออาจจะพยายามเอาข้าวเที่ยงมาให้คุณทุกวัน เธอแค่อยากรู้สึกว่าตัวเองยังมีประโยชน์ โดยเฉพาะตั้งแต่พ่อจากไป เธอคงจะคอยดูแลคุณจนวุ่นวายไปหมด นั่นแหละนิสัยของเธอ เธอหวังดีนะ"

หลังจากพูดคุยกันด้วยความอบอุ่นอีกเล็กน้อย สายก็ตัดไป ครู่ต่อมา มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานของเจสันเบาๆ ประตูเปิดออกช้าๆ และโรสก็โผล่หน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

"เจสัน? โอ้ ขอโทษทีจ้ะที่รัก แม่ไม่อยากขัดจังหวะ มีอะไรให้แม่ช่วยไหม? กาแฟ? ของว่าง? แม่เห็นลูกนั่งอยู่ที่โต๊ะมาทั้งเช้าแล้ว แม่แค่อยากให้แน่ใจว่าลูกดูแลตัวเองดีๆ นะ..."