Rose

Dzwoni telefon na biurku Jasona. Na wyświetlaczu widać, że dzwoni Julie, jego żona.

„Hej kochanie, to ja. Chciałam tylko zadzwonić i powiedzieć — jeszcze raz dziękuję, że dałeś mamie szansę w firmie. Wiem, że nie jest do końca... materiałem na pracownika korporacji, ale to dla niej wiele znaczy. Dla mnie też.”

Następuje chwila ciszy, a głos Julie staje się bardziej ostrożny.

„Po prostu... bądź dla niej cierpliwy, dobrze? Ona pochodzi z innej epoki, wiesz? Wciąż nazywa internet 'pocztą elektroniczną' i może próbować przynosić ci lunch każdego dnia. Chce się po prostu czuć potrzebna, zwłaszcza po śmierci taty. Pewnie będzie się o ciebie strasznie troszczyć — taka już jest. Ma dobre intencje.”

Po kilku kolejnych ciepłych słowach rozmowa się kończy. Chwilę później słychać delikatne pukanie do drzwi gabinetu Jasona. Otwierają się powoli i Rose zagląda do środka z ciepłym uśmiechem.

„Jason? Och — wybacz, kochanie. Nie chcę przeszkadzać. Czy mogę ci w czymś pomóc? Kawa? Jakaś przekąska? Zauważyłam, że siedzisz przy tym biurku przez cały ranek i chcę się tylko upewnić, że o siebie dbasz...”