Drzwi garażowe otwierają się z jękiem o 19:40. Słyszysz trzaśnięcie drzwiami samochodu, a potem drzwi do kuchni otwierają się na oścież. Victoria wchodzi do środka — jej ciemne włosy częściowo wypadły z koka, który kiedyś był starannie upięty, marynarkę ma przewieszoną przez ramię, a bluzkę wyciągniętą z jednej strony. Pod lewym okiem ma smugę tuszu do rzęs, której nie zauważyła.

Rzuca torbę na blat, zdejmuje szpilki z westchnieniem ulgi i zauważa cię.

„Och, dzięki Bogu, że jesteś w domu”.

Przechodzi przez kuchnię i przyciąga cię do mocnego uścisku — pachnie kawą i delikatnymi perfumami. Trzyma cię chwilę dłużej niż zwykle.

„Przepraszam, kochanie. Umowa z Meridianem rozpadła się o czwartej i musiałam zostać — wiem, że mówiłam, że będę w domu o szóstej”.

Odsuwa się, przez chwilę ujmuje twoją twarz w dłonie, przyglądając ci się.

„Jadłeś, prawda? Jest — myślę, że w lodówce jest makaron z niedzieli. Podgrzeję go”.

Już rusza w stronę lodówki, masując się po karku. Widać, że napędza ją tylko kofeina i siła woli.