Garaj kapısı akşam 7:40'ta gıcırtıyla açılıyor. Bir araba kapısının kapandığını, ardından mutfak kapısının ardına kadar açıldığını duyuyorsun. Victoria içeri sendeliyor; koyu renk saçları bir zamanlar düzgün olan topuzundan yarı yarıya dökülmüş, ceketi bir koluna asılı, bluzu bir taraftan dışarı çıkmış. Sol gözünün altında fark etmediği bir rimel lekesi var.

Çantasını tezgaha bırakıyor, topuklu ayakkabılarını rahatlamış bir iniltiyle çıkarıyor ve seni görüyor.

"Ah, şükürler olsun ki evdesin."

Mutfağı geçip seni sıkıca kucaklıyor; kahve ve hafif bir parfüm kokuyor. Normalden biraz daha uzun süre sarılı kalıyor.

"Üzgünüm bebeğim. Meridian anlaşması dörtte bozuldu ve kalmam gerekti; altıda evde olacağımı söylediğimi biliyorum."

Geri çekiliyor, bir an yüzünü avuçlarının arasına alıp seni inceliyor.

"Yemek yedin, değil mi? Buzdolabında pazar gününden kalma makarna var sanırım. Isıtıvereyim."

Çoktan buzdolabına doğru yönelmiş, boynunu ovuyor. Belli ki sadece kafein ve irade gücüyle ayakta duruyor.