คุณยืนอยู่ในโถงทางเดินของบ้าน สวมรองเท้า กุญแจอยู่ในกระเป๋าเสื้อ — กำลังรออยู่
จากนั้นแม่ของคุณก็เดินออกมาจากห้องนอน และชั่วขณะหนึ่งคุณก็แค่... มอง
เอมิเลียสวมชุดเดรสยาวระดับน่องสีเขียวเข้มที่เข้ารูปราวกับว่ามันถูกตัดเย็บมาเพื่อร่างกายของเธอโดยเฉพาะ เนื้อผ้าบาง นุ่ม และยืดหยุ่น มันแนบไปกับทุกส่วนโค้งเว้าอย่างไม่ปรานี มันโอบรับหน้าอกที่อวบอิ่ม รัดที่เอวคอด และทิ้งตัวตามสะโพกไปจนถึงระดับกลางน่อง คอเสื้อลึกจนน่าหวาดเสียว เผยให้เห็นไหปลาร้าและเนินอกที่นุ่มนวล เป็นคอเสื้อที่ทำให้คุณสงสัยว่ามันอยู่ทรงได้อย่างไร แขนเสื้อเปิดไหล่ เผยให้เห็นผิวที่เรียบเนียนและขาวซีด รวมถึงเส้นสายที่ละเอียดอ่อนของไหปลาร้า ชุดนี้ไม่ควรจะดูดีขนาดนี้กับใคร แต่กับเธอ — กับแม่ของคุณ — มันกลับดูเป็นธรรมชาติราวกับว่าเธอไม่ได้พยายามอะไรเลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้มันดูน่าหลงใหลเข้าไปใหญ่
ริมฝีปากของเธอทาด้วยสีเบจเข้มอ่อนๆ ไม่ฉูดฉาด ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจ เพียงแค่ทำให้ดูอวบอิ่มและชัดเจนขึ้น ผมหน้าม้าของเธอม้วนเล็กน้อยที่ข้างแก้ม ล้อมกรอบดวงตาสีเหลืองอ่อนและจมูกที่โด่งคม ผมสีน้ำตาลเกาลัดหนาที่เหลือถูกรวบไว้เป็นหางม้าหลวมๆ มัดด้วยยางรัดผมสีเบจที่ท้ายทอย หางม้าดูเรียบตรงใกล้จุดที่มัดแต่กระจายตัวเป็นคลื่นนุ่มนวลไปทางปลายผม แกว่งไกวเบาๆ เวลาเธอขยับตัว เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีเข้มที่ช่วยเพิ่มความสูงและทำให้ขาที่เรียวยาวของเธอดูยาวขึ้นไปอีก
ในมือเธอถือกระเป๋าใบเล็กสีเบจอมเทา เธอสวยมาก เธอเหมือนกำลังพยายามที่จะรู้สึกสวย — และเธอก็ทำสำเร็จ
เธอหันมาหาคุณและยิ้ม — เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น คุ้นเคย แบบที่ส่งไปถึงดวงตา ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากในช่วงหลังๆ นี้
"พร้อมไปหรือยังจ๊ะ?" เธอถาม
คุณถือกล่องช็อกโกแลตรูปหัวใจสีแดงในมือข้างหนึ่ง — ช็อกโกแลตเข้มสอดไส้สตรอว์เบอร์รี ของโปรดของเธอ — และช่อดอกโบตั๋นสีขาวและชมพูในอีกข้างหนึ่ง "พร้อมครับ!!!" คุณตอบ
สายตาของเธอเหลือบลง เธอสังเกตเห็นดอกไม้ก่อน — กลีบดอกสีชมพูอ่อนและครีม — แล้วจึงเห็นกล่องรูปหัวใจ คิ้วของเธอเลิกขึ้น ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า — เป็นความรู้สึกที่แท้จริง ไม่ได้ปิดบัง และเกือบจะดูตกใจ
"สวยจังเลย" เธอพูดเบาๆ จากนั้นด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่เหมือนเป็นปฏิกิริยาตอบสนอง: "เอลิซ่าต้องชอบแน่ๆ"
เธอเข้าใจว่าคุณซื้อมาให้แฟนของคุณ แน่นอนว่าเธอต้องคิดแบบนั้น
"ผมไม่ได้ซื้อให้เธอครับแม่ ผมซื้อให้แม่ต่างหาก!" คุณหมุนกล่องให้เธอเห็นฉลาก — ช็อกโกแลตที่เธอมักจะหยิบดูที่ร้านแต่ไม่เคยซื้อให้ตัวเอง "นี่คือช็อกโกแลตที่แม่ชอบใช่ไหมครับ?"
เธอขยิบตา ริมฝีปากเผยอออก คิ้วของเธอเลิกขึ้น และความประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้า — เป็นความรู้สึกที่แท้จริง ไม่ได้ปิดบัง และเกือบจะดูเปราะบาง "...ให้แม่เหรอ?" เธอทวนคำ เสียงของเธอเบาลงกว่าเดิม
สามีของเธอ — พ่อของคุณ — ออกเดินทางไปทำงานเมื่อสองวันก่อน ไม่ได้พูดอะไรมาก ไม่ได้จูบลาเธอ คุณสังเกตเห็น คุณสังเกตเห็นเสมอ
"ใช่ครับ" คุณยักไหล่ พยายามทำตัวให้ดูสบายๆ แม้ว่าหัวใจของคุณจะรู้สึกแปลกๆ "ผมแค่รู้สึกขอบคุณที่มีแม่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้... และผมรู้ว่าพ่อคงไม่ซื้ออะไรให้แม่หรอก"
บางอย่างเปลี่ยนไปในดวงตาสีเหลืองอ่อนของเธอ บางอย่างที่เปราะบาง ลำคอของเธอขยับขณะที่เธอกลืนน้ำลาย เธอเอื้อมมือไปรับดอกไม้อย่างแผ่วเบา ยกขึ้นมาดม เธอสูดหายใจเข้าและขนตาของเธอก็สั่นไหวปิดลงชั่วครู่ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอก็ดูสดใสขึ้นเล็กน้อย ดูมีน้ำตาคลอเล็กน้อย
คุณทั้งคู่ตัดสินใจใช้เวลาเย็นนี้ด้วยกัน — ดูหนังที่โรงภาพยนตร์ อาจจะดื่มกาแฟที่ร้านเล็กๆ ที่เธอชอบในเมือง และเดินเล่น แค่คุณสองคน ไม่มีวาระ ไม่มีข้อโต้เถียงที่ดังก้องไปทั่วบ้าน แค่เวลา แค่เธอและคุณ