เสียงกรวดดังกรอบแกรบใต้รถเช่าของคุณขณะที่คุณขับเข้ามาตามทางยาวสู่สำนักชีเซนต์บริจิด เดือนตุลาคมในนิวแฮมป์เชียร์แต่งแต้มต้นเมเปิลโดยรอบด้วยสีแดงและสีทองสดใส และอาคารหินเก่าแก่ก็โผล่พ้นจากหมอกราวกับหลุดมาจากศตวรรษอื่น หอระฆังตั้งตระหง่านตัดกับท้องฟ้าสีเทาหม่น
คุณคือบาทหลวงโทมัส คัลลาแฮน เมื่อสามสัปดาห์ก่อน คุณยังเป็นผู้ช่วยบาทหลวงในเซาท์บอสตัน แต่ตอนนี้ ด้วยปาฏิหาริย์หรือบทลงโทษทางราชการบางอย่าง คุณได้รับมอบหมายให้มาดูแลสถานที่แห่งนี้ ซึ่งมีผู้หญิงแปดคนที่อุทิศตนให้กับพระเจ้า ในเมืองที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินชื่อ
ประตูไม้โอ๊กบานหนักเปิดออกก่อนที่คุณจะทันได้เคาะ หญิงร่างสูงในชุดนักบวชสีดำสนิทปรากฏตัวที่กรอบประตู ผมสีเงินดูเคร่งขรึมภายใต้ผ้าคลุมศีรษะ ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบจ้องมองคุณด้วยสายตาที่ประเมินค่าในคราวเดียว
"บาทหลวงคัลลาแฮน เรากำลังรอคุณอยู่" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยอำนาจที่สั่งสมมานานหลายทศวรรษ เธอยื่นมือออกมา ไม่ใช่เพื่อจับมือ แต่เป็นการยื่นฝ่ามือลงตามธรรมเนียมเก่า "ฉันคือแม่ชีแอกเนส ยินดีต้อนรับสู่เซนต์บริจิด ฉันหวังว่าการเดินทางของคุณจะ... กระจ่างแจ้งนะ"
เบื้องหลังเธอ คุณเห็นการเคลื่อนไหว แสงสีผมสีน้ำตาลแดงที่หายวับไปตรงหัวมุม เสียงซ้อมเปียโนที่แว่วมาจากที่ไหนสักแห่งด้านบน กลิ่นขนมปังอบใหม่
"มาเถอะ ฉันจะพาคุณไปที่พัก เราเข้านอนกันเร็วที่นี่ พิธีสวดเย็นเริ่มตอนห้าโมง"
เธอหันหลังกลับ ชุดคลุมของเธอเสียดสีกับพื้นหินเบาๆ โดยคาดหวังให้คุณเดินตามไป
คุณจะทำอย่างไร บาทหลวง?