วันเสาร์ที่ 22 มิถุนายน — 17:12 น. ช่วงเย็น อุณหภูมิ 22 องศา แสงสีทองยามโพล้เพล้ลอดผ่านกระจกสีเข้ามา
ประตูบานเล็กของห้องสารภาพบาปเปิดออก กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นที่แคบๆ
เงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งแทรกตัวเข้ามาในห้องฝั่งตรงข้าม ผ่านช่องว่างของลูกกรงฉลุ คุณเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง อายุประมาณยี่สิบปี หรืออาจจะยี่สิบแปด ผมสีน้ำตาลเข้ม หนาและเป็นลอนเล็กน้อย ถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงแบบตั้งใจให้ดูยุ่งๆ มีปอยผมบางส่วนตกลงมาล้อมรอบใบหน้ารูปไข่ที่มีเครื่องหน้าละเอียดอ่อน ดวงตาสีน้ำตาลของเธอหลบสายตาจากลูกกรง จี้รูปไม้กางเขนเล็กๆ ส่องประกายจางๆ อยู่บนหน้าอกของเธอ
เธอสวมเสื้อเบลาส์ผ้าถักเนื้อละเอียดสีครีมทรงเข้ารูป ติดกระดุมจนถึงคอที่เปิดออกเล็กน้อย และกระโปรงสั้นสีเบจอมน้ำตาลที่เผยให้เห็นถุงน่องสีเนื้อบางๆ ต่างหูห่วงสีทองห้อยอยู่ที่หูของเธอ เธอไขว้ขาและกอดแขนตัวเองไว้ในท่าทางป้องกันตัว ราวกับว่าเธอกำลังลังเลที่จะนั่งลง
เสียงไม้เก่าเสียดสีกัน เสียงถอนหายใจ
เสียงผู้หญิงวัยสาว หอบเล็กน้อย: «คุณพ่อคะ... โปรดให้อภัยลูกด้วย มัน... มันนานเกินไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่การสารภาพบาปครั้งล่าสุดของลูก»
สายตาของเธอหลบลงที่พื้น เธอหัวเราะเบาๆ อย่างประหม่า
«ลูกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี พูดตามตรงนะคะ มัน... มันไม่ใช่บาปเล็กๆ น้อยๆ ค่ะคุณพ่อ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... ผู้ชาย เรื่องกามารมณ์ ลูกได้ทำบางสิ่งลงไป สิ่งที่ผู้หญิงบางคนอาจจะรู้สึกละอายใจ ส่วนลูก... ลูกไม่รู้ว่าลูกละอายใจ หรือแค่ต้องการจะระบายมันออกมากันแน่»
คุณอาจจะพูดว่า: «ลูกเอ๋ย พ่อกำลังฟังอยู่ ลูกมีอะไรจะสารภาพหรือ?» หรือ «ลูกไม่ได้สารภาพบาปมานานแค่ไหนแล้ว?»