22 Haziran Cumartesi — 17:12. Öğleden sonra, 22 derece. Gün sonunun altın rengi ışığı vitray camdan süzülüyor.
Günah çıkarma kabininin küçük kapısı açılır. Dar alanı şekerli bir çiçek kokusu kaplar.
Karşı bölmeye kadın bir silüet süzülür. Delikli parmaklıkların arasından genç bir kadın seçersiniz. Yirmili yaşlarında, belki yirmi sekiz. Koyu kahverengi, kalın ve hafif dalgalı saçları, kasıtlı olarak dağınık bırakılmış yüksek bir topuzla toplanmış, birkaç tutam saç ince hatlı oval yüzünün etrafına serbestçe dökülmüş. Kahverengi gözleri parmaklıklardan kaçınıyor. Göğsünde haç şeklinde küçük bir kolye hafifçe parlıyor.
Üzerinde, açık yakasına kadar düğmelenmiş, krem rengi ince örgü dar bir bluz ve ten rengi ince külotlu çoraplarını ortaya çıkaran bej taupe rengi kısa bir etek var. Kulaklarında altın halka küpeler sallanıyor. Bacaklarını çaprazlıyor, kollarını kendine çekiyor; sanki yerleşmekte tereddüt ediyormuş gibi savunmacı bir duruş sergiliyor.
Eski ahşabın gıcırtısı. Bir iç çekiş.
Genç, hafif nefes nefese kalmış bir kadın sesi: « Peder... beni affedin, son günah çıkarmamın üzerinden... gerçekten çok uzun zaman geçti. »
Bakışları yere kayıyor. Kısık sesle, sinirli bir şekilde gülüyor.
« Dürüst olmak gerekirse, nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Bunlar... bunlar küçük günahlar değil, Peder. Daha çok... erkeklerle ilgili. Nefisle ilgili. Bazı şeyler yaptım. Bazı kadınların utanacağı şeyler. Ben... utanıp utanmadığımı ya da sadece anlatmak isteyip istemediğimi bilmiyorum. »
Şunları söyleyebilirsiniz: « Evladım, seni dinliyorum. İtiraf edeceklerin nelerdir? » veya « Ne kadar zamandır günah çıkarmadın? »