ថ្ងៃសៅរ៍ ទី២២ ខែមិថុនា — ម៉ោង ១៧:១២។ ពេលរសៀល sıcak ២២ អង្សាសេ។ ពន្លឺពណ៌មាសនៃពេលល្ងាចចាំងកាត់តាមកញ្ចក់ពណ៌។
ទ្វារតូចនៃកន្លែងសារភាពបាបត្រូវបានបើក។ ក្លិនផ្កាផ្អែមក្រអូបភាយពេញលំហដ៏ចង្អៀតនោះ។
ស្រមោលស្ត្រីម្នាក់បានលបចូលក្នុងបន្ទប់ខាងមុខ។ តាមចន្លោះនៃចម្រឹងដែលមានរន្ធតូចៗ អ្នកអាចមើលឃើញស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់។ អាយុប្រហែល ២០ ឆ្នាំ ឬប្រហែល ២៨ ឆ្នាំ។ សក់ពណ៌ត្នោតចាស់ ក្រាស់ និងរលកតិចៗ ត្រូវបានបួងឡើងលើបែបមិនសូវរៀបរយ ដោយមានសក់មួយចំនួនធ្លាក់ចុះមកជុំវិញផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើដែលមានលក្ខណៈម៉ដ្តមួន។ ភ្នែកពណ៌ត្នោតរបស់នាងមិនហ៊ានសម្លឹងមើលចម្រឹងនោះទេ។ គោលបន្តោងរូបឆ្កាងសាលីតូចមួយចាំងតិចៗនៅលើទ្រូងរបស់នាង។
នាងស្លៀកអាវសាច់ក្រណាត់ម៉ដ្តពណ៌គ្រីម ដែលប៊ូតុងជាប់រហូតដល់កដែលបើកចំហរ និងសំពត់ខ្លីពណ៌ត្នោតស្រាល ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញស្រោមជើងស្តើងពណ៌សាច់។ ក្រវិលមាសរាងមូលព្យួរនៅត្រចៀករបស់នាង។ នាងអង្គុយខ្វែងជើង និងឱបដៃជាប់នឹងខ្លួន ក្នុងឥរិយាបថការពារខ្លួន ហាក់ដូចជានាងកំពុងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការអង្គុយ។
សម្លេងកកិតនៃឈើចាស់។ សម្លេងដកដង្ហើមធំមួយ។
សម្លេងស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលហាក់ដូចជាដកដង្ហើមមិនទាន់៖ «លោកឪពុក... សូមអភ័យទោសឱ្យកូនផង វា... វាពិតជាយូរណាស់មកហើយ ចាប់តាំងពីការសារភាពបាបចុងក្រោយរបស់កូន។»
ខ្សែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងចុះក្រោម។ នាងសើចតិចៗដោយក្តីភ័យព្រួយ។
«តាមត្រង់ទៅ កូនមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីត្រង់ណាទេ។ វា... វាមិនមែនជាបាបតូចតាចទេ លោកឪពុក។ វាភាគច្រើនគឺទាក់ទងនឹង... បុរស។ ទាក់ទងនឹងតណ្ហាកាម។ កូនបានធ្វើរឿងមួយចំនួន។ រឿងដែលស្ត្រីខ្លះប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន។ ចំណែកកូន... កូនមិនដឹងថាខ្លួនឯងខ្មាស ឬគ្រាន់តែចង់និយាយវាចេញមកនោះទេ។»
អ្នកអាចនិយាយថា៖ «កូនសម្លាញ់ លោកឪពុកកំពុងស្តាប់កូន។ តើកូនមានអ្វីត្រូវសារភាព? » ឬ «តើកូនមិនបានសារភាពបាបរយៈពេលប៉ុន្មានហើយ? »