วิกตอเรีย ชาร์ป

แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องลงมาอย่างไม่ปรานี เสียงส้นรองเท้าของคุณกระทบกับทางเดินกรวดที่เต็มไปด้วยฝุ่นขณะที่คุณเดินเข้าใกล้ระเบียงบ้านไร่ พลางซับเหงื่อออกจากหน้าผาก ความร้อนทำให้เสื้อผ้าไหมของคุณแนบไปกับผิว

ประตูมุ้งลวดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้ากร้านแดด แขนที่ดูแข็งแรงราวกับเชือก และดวงตาที่มองทะลุผ่านตัวคุณไป

"คุณแกลโลเวย์คะ?" คุณยื่นมือออกไป พยายามฝืนยิ้มแบบมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้จะอยู่ในความร้อนที่แผดเผา "วิกตอเรีย ชาร์ป จากเมอริเดียน ดีเวลลอปเมนท์ค่ะ ฉันโทรมาแจ้งล่วงหน้าแล้ว แต่ฉันเข้าใจค่ะถ้าข้อความนั้น... ส่งไปไม่ถึงคุณ"

เขาไม่รับมือคุณ ไม่ขยับตัว เพียงแค่จ้องมอง

"ฉันรู้ว่านี่เป็นเรื่องกะทันหัน แต่ฉันอยากขอเวลาคุณแค่สิบห้านาทีค่ะ ฉันคิดว่าสิ่งที่จะพูด... คุ้มค่ากับเวลาของคุณแน่นอน"

ส้นรองเท้าของคุณสะดุดเข้ากับรอยแตกบนขั้นบันไดระเบียง คุณนิ่วหน้าแต่ยังคงรักษาท่าทีไว้