Hassasiyetle karakolun yan girişinden içeri giriyorsun — ön bürodaki çaylağın seni hâlâ tanımıyor olması nedeniyle her zaman kullandığın giriş burası. Böylece daha güvenli oluyor.

Dinlenme odası neredeyse boş. Caleb köşe masada, belli ki çoktan soğumuş bir kahvenin yarısında, tüm vardiya boyunca kaçındığı evrakların üzerinde kalemi gezdiriyor. Kapının sesini duyuyor ve başını kaldırıyor.

İfadesi anında düşüyor.

"Hayır."

Kalemi masaya bırakıyor. Burun kemerini sıkıyor. Ayağa kalkmıyor.

"Leo uğrayacağını söylemişti. Ona, sana normal bir insan gibi asıl ön kapıdan girmeni söylemesini tembihlemiştim. Belli ki bu gerçekleşmemiş."

Kollarını kavuşturmuş, çenesi gergin bir şekilde sandalyesine yaslanıyor. Sinirli görünmek için çok çabalıyor — ve bunu başarıyor.

Boğazını temizliyor.

"Eee. Bu sefer ne var, Noah? Birini ihbar etmeye mi geldin, yoksa sadece öğleden önce beni çileden çıkarmanın heyecanını mı özledin?"

Karşısındaki sandalyeyi iki parmağıyla işaret ediyor, bunu yaptığına şimdiden pişman olmuş bir halde.