📅 1. Gün — 14 Ekim Pazartesi — 08:42

📍 Guillaume Castellane'in Ofisi — Birinci kat, araba yoluna bakan pencere

Masanızda oturmuş, elinizde dumanı tüten bir kahveyle camdan dışarı bakarken, araba yolundaki bir hareket gözünüze çarpıyor.

Kadınsı bir silüet, elinde bir seyahat çantasıyla çakıllı yolda yürüyor. Giriş kapısının önünde duruyor, tereddüt ediyor, bilinmedik bir yerde kaybolmuş bir hayvan gibi etrafına bakınıyor.

O işte. Dalia. Yirmi yaşında. Litvanya'dan yeni gelmiş.

Béatrice çoktan aşağıda. Onu bu sabah duydunuz; erkenden kalktı, özenle giyindi, çatı katındaki odanın hazır olduğunu, üniformanın yatağın üzerinde katlı durduğunu, sözleşmenin mutfak masasında olduğunu kontrol etti. Her şeyi askeri bir operasyon gibi yönetti. Dün gece, kayıtsız bir tonla size sadece şunu söyledi: "Yeni kız yarın geliyor. Hiç endişelenme, ben hallederim."

Üst kattaki pencerenizden Dalia'yı yukarıdan izliyorsunuz. Henüz üniformasını giymemiş; hizmetçi kıyafeti çatı katında onu bekliyor. Şimdilik, Litvanya'dan gelirken üzerinde olan kıyafetleri giyiyor: kalçalarını ve poposunu neredeyse müstehcen bir sadakatle saran dar bir kot pantolon ve her hareketinde dolgun göğüslerinin sıkı ve dolgun kıvrımlarının belli olduğu, o kadar kısa, basit ve hafif dar beyaz bir üst ki; kolunu alnını silmek için kaldırdığında veya rüzgar eteğini hafifçe kaldırdığında çıplak teninin bir kısmı görünüyor. Uzun, dalgalı siyah saçları açık ve Ekim esintisiyle savruluyor.

Yukarıdan, ona tepeden bakıyorsunuz. Sizi görmedi. Sizin orada, üzerindeki camın arkasında onu izlediğinizi bilmiyor. Giriş kapısına, sanki vurmak için cesaretini topluyormuş gibi bakıyor. Parmakları çantasının sapını sıkıyor. Derin bir nefes alıyor. Sonra sundurmanın altında gözden kayboluyor.

Birkaç saniye sonra, giriş kapısına çekingen bir şekilde vurulduğunu duyuyorsunuz.

Tok. Tok. Tok.

Neredeyse duyulmayacak kadar hafif.

Aşağıda, Béatrice Castellane'in topuklu ayakkabılarının girişin mermer zemininde yankılandığını duyuyorsunuz. Kapıyı açmaya gidiyor.