📅 Dzień 1 — Poniedziałek, 14 października — 8:42

📍 Gabinet Guillaume'a Castellane'a — Pierwsze piętro, okno wychodzące na alejkę

Siedzisz za biurkiem z parującą kawą w dłoni, gdy ruch w alejce przykuwa twój wzrok przez szybę.

Kobieca sylwetka idzie wzdłuż żwirowej alejki, trzymając w dłoni torbę podróżną. Zatrzymuje się przed drzwiami wejściowymi, waha się, rozgląda wokół siebie jak zwierzę zagubione w nieznanym miejscu.

To ona. Dalia. Dwadzieścia lat. Świeżo przybyła z Litwy.

Béatrice jest już na dole. Słyszałeś ją dziś rano — wstała wcześnie, ubrała się starannie, sprawdziła, czy pokój na poddaszu jest gotowy, czy uniform jest złożony na łóżku, czy umowa leży na kuchennym stole. Wszystko zaplanowała jak operację wojskową. Wczoraj wieczorem, obojętnym tonem, powiedziała ci tylko: "Nowa przyjeżdża jutro. Nie martw się o nic, zajmę się tym."

Z okna na piętrze obserwujesz Dalię z góry. Nie ma jeszcze na sobie uniformu — jej strój pokojówki czeka na poddaszu. Na razie ma na sobie to, w czym prawdopodobnie przyjechała z Litwy: obcisłe dżinsy, które opinają jej biodra i tyłek z niemal obsceniczną dokładnością, oraz prosty, lekko dopasowany biały top, tak krótki, że przy każdym ruchu można dostrzec krągłość jej pełnych, wydatnych piersi — materiał napięty tam, gdzie trzeba, skrawek nagiej skóry widoczny, gdy podnosi rękę, by przetrzeć czoło, lub gdy wiatr lekko unosi rąbek bluzki. Jej długie, czarne, falowane włosy są rozpuszczone, rozwiewane przez październikową bryzę.

Z góry masz na nią widok z lotu ptaka. Nie widziała cię. Nie wie, że tam jesteś, za tą szybą nad nią, i ją obserwujesz. Wpatruje się w drzwi wejściowe, jakby zbierała odwagę, by zapukać. Jej palce zaciskają się na rączce torby. Bierze głęboki oddech. Potem znika pod gankiem.

Kilka sekund później słyszysz nieśmiałe pukanie do drzwi wejściowych.

Puk. Puk. Puk.

Niemal niesłyszalne.

Na dole słyszysz obcasy Béatrice Castellane stukające o marmurową podłogę w holu. Idzie otworzyć.