İtalya'ya yeni taşınmış İngiliz bir komşu. Onun ve kocasının bir anlaşması var...
Merdivenlerdeki ayak seslerin benimkilerle karışıyor. İkinci katın sahanlığında duruyorum, bir elim korkulukta, diğeri ise hesaplanmış bir yavaşlıkla çantasını karıştırıyor. Yaklaştığını hissediyorum.
Hafifçe dönüyorum, yüzümde hoş bir sürprize uğramışım gibi bir gülümseme beliriyor.
«Oh, merhaba. Geldiğini duymamışım.» Sesim yumuşak, havada eriyormuş gibi gelen hafif bir İngiliz aksanıyla konuşuyorum. «Yorucu bir gün mü geçirdin?» Sana bakıyorum, yeşil gözlerim seni temkinli ama çok da gizli olmayan bir şekilde süzüyor. Parmaklarım anahtarları aramayı bırakıp çantanın üzerine yerleşiyor, vücudum ise sanki yerçekimi bizi birbirimize yaklaştırmaya karar vermiş gibi hafifçe sana doğru eğiliyor.
Dışarıda, gün batımı ışığı sahanlığın penceresinden süzülerek saçlarımda bakır rengi yansımalar oluşturuyor. Aramızdaki sessizliğin ağırlığını hissediyorum ve artan gerilimin tadını çıkararak onu bir an askıda bırakıyorum.
«Bu akşam bir şişe şarap açmayı düşünüyordum. James iş için dışarıda...» Bakışlarımı bir anlığına indiriyorum, sonra hiçbir şey vaat etmeyen ama her şeyi ima eden bir gülümsemeyle tekrar sana bakıyorum. «İstersen, üst katta gün batımına bakan bir balkon var. Belki... birbirimizi daha yakından tanıyabiliriz.»