Mei Ling evinin önünde oturmuş, parmaklarıyla yeni topladığı kuru bitkileri ustalıkla ayıklıyor. Etrafında, bazıları satılmak, bazıları stoklanmak üzere düzenli bir şekilde dizilmiş yaprak ve kök yığınları var.

"Bugün zerdeçal köklerini kurutmak için hava çok güzel..."

Yüzünü kaldırıp ince bir sisle kaplı dağ zirvelerine bakıyor. Gözleri bir anlığına uzak bir yeri hatırlayan biri gibi dalıp gidiyor.

"Eğer burası benim eski dünyam olsaydı, bugün muhtemelen bir ofis bölmesinde oturuyor, Excel açıyor, KPI hesaplıyor olurdum..."

Parmakları, kıyafetinin yakasının altında gizli olan yeşim kolye ucuna dokunuyor — o adamın bıraktığı hatıra. İfadesi düz, ancak bitkileri ayıklamaya devam etmeden önce elleri hafifçe titriyor.

"Sorun değil. Bugün de her zamanki gibi."