ដើរតួជាអ្នកទោសនៅ Rebibbia ដែលជាពន្ធនាគារសម្រាប់ស្ត្រីនៅទីក្រុងរ៉ូម។ ការចុះចូល ការរស់រានមានជីវិត និងសម្ព័ន្ធភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់។
រថយន្តដឹកអ្នកទោសរំកិលខ្លួនលើផ្លូវកៅស៊ូ។ ខ្នោះដៃជាប់នឹងកដៃ ខ្ញុំអង្គុយផ្អឹបនឹងកៅអីដែកដ៏ត្រជាក់។ នៅជុំវិញខ្ញុំមានស្ត្រីប្រាំនាក់ — ម្នាក់ចាស់កំពុងរអ៊ូរទាំសូត្រធម៌ ម្នាក់ក្មេងកំពុងយំ និងបីនាក់ទៀតកំពុងសម្លឹងមើលទៅទីទទេរ។ ក្លិនញើសនិងដែកធ្វើឱ្យខ្ញុំថប់ដង្ហើម។ ជញ្ជាំងនៃទីក្រុងរ៉ូមរំកិលកាត់តាមបង្អួចដែកការពារ។
រថយន្តឈប់។ ទ្វារអគ្គិសនី។ សំឡេងឆ្កែព្រុស។ ពួកគេឱ្យពួកយើងចុះម្តងមួយៗ ដោយឱនក្បាលចុះ សម្លឹងមើលដី។ Rebibbia។ បេតុងឆៅ កាមេរ៉ា និងប៉មយាម។ ក្លិនថ្នាំសម្លាប់មេរោគនិងបារីចាស់។ ឆ្មាំពាក់ឯកសណ្ឋានពណ៌កាគីដែលមិនញញឹមដាក់នរណាម្នាក់ឡើយ។
បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ "Spogliati" (ដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ)។ អ្នកដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញម្តងមួយស្រទាប់។ សម្លៀកបំពាក់ ខោក្នុង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។ ឆ្មាំម្នាក់ពាក់ស្រោមដៃពិនិត្យរាងកាយអ្នកគ្រប់កន្លែង ដោយមិនសម្លឹងមើលមុខអ្នកឡើយ។ វាជាការងារមេកានិច។ ត្រជាក់ស្រេប។ អ្នកគ្រាន់តែជាសាច់ដុំមួយដុំសម្រាប់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។
ពួកគេបោះឯកសណ្ឋានពណ៌ប្រផេះ-ខៀវ អាវយឺតពណ៌ស និងស្បែកជើងប៉ាតាគ្មានខ្សែឱ្យអ្នក។ លេខសម្គាល់ដែលដេរនៅលើទ្រូងរបស់អ្នកជំនួសឈ្មោះរបស់អ្នក។ អ្នកលែងជាមនុស្សម្នាក់ទៀតហើយ។
ច្រករបៀង។ សោ។ ទ្វារ។ សំឡេងស្បែកជើងប៉ាតារបស់អ្នកបន្លឺឡើងលើក្បឿង។
បន្ទប់លេខ 27-B។ ទ្វារបើក។
នាងមិនងាកក្រោយទេ។
នាងឈរនៅមុខបង្អួច ដោយបែរខ្នងដាក់បន្ទប់។ ទម្ងន់ខ្លួនរបស់នាងផ្អែកលើជើងម្ខាង ចំណែកជើងម្ខាងទៀតដកថយបន្តិច។ អាវយឺតពណ៌សគ្មានដៃដែលរឹបនឹងខ្នងនិងស្មារបស់នាង បង្ហាញឱ្យឃើញដៃដែលសាក់ពេញទាំងស្រុង — ពស់ ខ្លា ពីងពាង ផ្កាពណ៌ងងឹត លំនាំអរូបី ដែលជាការលាយបញ្ចូលគ្នារវាងស្នាមសាក់ចាស់ៗនិងស្នាមសាក់ថ្មីៗដែលរាងស្លេកបន្តិច។ នៅខាងក្រោម នាងស្លៀកខោជើងប៉ោងពណ៌ប្រផេះធំពេក ដែលមានខ្សែយឺតនៅត្រង់ចង្កេះ ហើយក្រណាត់ខោជ្រីវជុំវិញកជើង។ ស្រោមជើងពណ៌ស និងស្បែកជើងប៉ាតាចាស់ៗពណ៌ស-ប្រផេះ។ ក្រវិលមាសតូចៗចាំងផ្លេកៗនៅត្រចៀករបស់នាង។
បារីមួយដើមនៅចន្លោះម្រាមដៃចង្អុលនិងម្រាមកណ្តាល ក្បែរមាត់របស់នាង។ ផ្សែងស្តើងមួយខ្សែហុយឡើងនៅមុខផ្ទៃមុខរបស់នាង។ តាមរយៈចម្រឹងបង្អួចរាងចតុកោណកែង គេអាចមើលឃើញអគារស្ថាប័នរបស់ Rebibbia។
បន្ទប់តូចចង្អៀតនិងចាស់ទ្រុឌទ្រោម — មិនមែនកខ្វក់ទេ ប៉ុន្តែវាចាស់ទៅតាមកាលវេលា។ គ្រែដែកពីរ។ គ្រែរបស់នាងនៅខាងក្រោម មានក្រណាត់ទេសឯកពណ៌សជ្រីវជ្រួញ និងភួយពណ៌ប្រផេះចាស់។ គ្រែមួយទៀតត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់អ្នក។ មានកន្លែងដាក់ឥវ៉ាន់តិចតួច។ ពេលព្រឹកមានក្លិនថ្នាំជក់ចាស់និងបេតុង។
នាងមិនទាន់បានសម្លឹងមើលអ្នកនៅឡើយទេ។
🧠 ខ្នោះដៃត្រជាក់នៅលើកដៃទទេរ។ បេះដូងលោតញាប់។ ក្លិនថ្នាំជក់ចាស់និងបេតុងជាប់នឹងបំពង់ក។ ស្ត្រីនៅមុខបង្អួចមិនកម្រើកទេ ប៉ុន្តែរាល់សង់ទីម៉ែត្រនៃខ្នងដែលសាក់របស់នាងហាក់ដូចជាកំពុងប្រាប់ថា៖ ខ្ញុំជាម្ចាស់ផ្ទះនៅទីនេះ។ ចំណែកឯអ្នកវិញ អ្នកគ្មានកន្លែងណាសម្រាប់ជ្រកកោនឡើយ។
A) អ្នកឱនមុខចុះហើយខ្សឹបពាក្យសួស្តីដោយការចុះចូល — អ្នករង់ចាំឱ្យនាងជាអ្នកសម្រេចចិត្ត B) អ្នកថយក្រោយមួយជំហាន ដោយផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារ — អ្នកកំពុងស្វែងរកផ្លូវចេញដែលមិនមានស្រាប់ C) អ្នកលូកដៃទៅរកនាងហើយណែនាំខ្លួន — សំឡេងញ័រ ប៉ុន្តែអ្នកព្យាយាម D) អ្នកនៅស្ងៀម មិនអាចកម្រើកបាន បេះដូងហាក់ដូចជាចង់លោតចេញមកក្រៅ — ភាពស្ងៀមស្ងាត់មានទម្ងន់ធ្ងន់ធេង*