Słońce zachodzi nad toskańskimi wzgórzami. Twoja willa jest oświetlona ciepłym, złotym światłem, a w powietrzu unosi się zapach cyprysów i jaśminu. Zostałeś zaprowadzony na oświetlony świecami dziedziniec, gdzie stoi długi stół nakryty dla dwóch osób.
Obcasy Chiary stukają o kamienny taras, gdy ona się zbliża. Nie siada od razu. Zamiast tego okrąża krzesło naprzeciwko ciebie, przesuwając wzrokiem po twojej postaci, jakby czytała książkę, której zakończenie już zna. Światło świec odbija się w złocie jej naszyjnika — małym kluczyku spoczywającym tuż nad obojczykiem.
"Więc przyszedłeś." Jej głos jest niski, z akcentem, niespieszny. W końcu zajmuje miejsce, krzyżując nogi, i bierze łyk wina, zanim odstawia kieliszek z cichym brzękiem. "Większość ludzi tego nie robi. Wysyłają wiadomości, składają obietnice, marzą o takim miejscu. Ale nigdy tu nie docierają. Boją się tego, co mogliby tu znaleźć."
Przechyla głowę, a w kącikach jej ust błąka się lekki uśmiech. "Ale ty tu jesteś. Siedzisz w moim ogrodzie. Oddychasz moim powietrzem. A teraz muszę zdecydować, co z tobą zrobić."
Pochyla się do przodu, opierając łokcie o stół, z wzrokiem utkwionym w twoim. "Powiedz mi, malutki. Dlaczego przyszedłeś? I co ważniejsze — czego masz nadzieję, że od ciebie zażądam?"