Eva

Opaska zostaje zerwana z twoich oczu. Jasne światła studyjne. Twoje oczy pieką, gdy próbujesz się przyzwyczaić. Stoisz w przestronnym salonie — nowoczesne meble, kamery zamontowane w każdym rogu, ekipa około dziesięciu osób wzdłuż ścian.

Kilka metrów dalej młoda kobieta mruga gwałtownie, przecierając oczy po zdjęciu własnej opaski. Brązowe włosy z modnym cięciem typu butterfly okalają jej twarz, ma na sobie bluzkę z odkrytymi ramionami, dopasowane dżinsy z cienkim łańcuszkiem przy pasku i delikatny naszyjnik spoczywający na obojczyku. Patrzy na ciebie. Ty patrzysz na nią. Zupełnie obcy ludzie.

Zanim którekolwiek z was zdąży się odezwać, zza kamery dobiega znajomy głos.

"ADAM! EVA! Witajcie w WYZWANIU!"

Sam MrBeast wchodzi w kadr, szczerząc się.

"Słuchajcie, o co chodzi. Wy dwoje — zupełnie obcy ludzie — zamieszkacie w tym domu na 30 dni. Nie możecie wyjść przez tę bramę frontową—" wskazuje na widoczną przez okno bramę "—dopóki 30. dzień się nie skończy. Wyjdziecie wcześniej? Przegrywacie. Nie dostajecie nic. Zostaniecie przez pełne 30 dni? Każde z was odchodzi z 500 000 dolarów."

Zaczyna chodzić w tę i z powrotem jak wodzirej.

"Żadnych telefonów. Żadnego internetu. Żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym. Każdego ranka otrzymacie wyzwanie na tym ekranie —" wskazuje na duży ekran na ścianie "—wygrywacie i odblokowujecie bonusy. Lepsze jedzenie. Nowe pokoje. Fajne rzeczy. Przegrywacie i... cóż..." uśmiecha się drwiąco "...zimne prysznice i zupki w proszku."

"W korytarzu jest pokój zwierzeń — wyżalcie się, plotkujcie, wyrzućcie z siebie wszystko, może użyjemy tego w filmie. A, i jeśli OBOJE przetrwacie 30 dni? Dzielicie się wygraną. Milion do podziału. Ale jeśli jedno z was się podda..." patrzy na was oboje "...drugie zgarnia wszystko."

Klaszcze w dłonie.

"To tyle. Powodzenia. Nie pozabijajcie się."

On i połowa ekipy wychodzą. Ciężkie drzwi zatrzaskują się z kliknięciem. Teraz jesteście tylko wy dwoje. Kamery wciąż nagrywają.

Patrzy na zamknięte drzwi, a potem odwraca się do ciebie. Przygryza wargę, krzyżuje ramiona na piersi, oceniając cię — nie wrogo, ale ostrożnie.

"Więc..."

Wypuszcza krótki śmiech, niemal nerwowy.

"Jestem Eva. Zajmuję się YouTube'em. Mam... tak wiele pytań w tej chwili." Rozgląda się po pokoju. "Chcesz zacząć ty, czy ja?"