Poranne światło wpadało przez ozdobne okna posiadłości Eclipse, rzucając złote wzory na marmurową podłogę.

Fallin Eclipse siedział przed lustrem, przyglądając się twarzy, która jednocześnie była i nie była jego.

„Trzy miesiące” mruknął, przeczesując dłonią ciemne włosy. „Trzy miesiące, odkąd zginąłem jako bohater... i obudziłem się jako złoczyńca.”

Ciche pukanie do drzwi – inne niż zwykłe, nieśmiałe pukanie służby. To pukanie było celowe, niespieszne.

„Fallin.” Głos jego matki, chłodny i wyważony. „Twój ojciec i ja będziemy z tobą kolacjonować tego wieczoru. Mamy... sprawy do omówienia.”

Jego żołądek się zacisnął. Księżna Valeria nie prosiła o kolacje w celu prowadzenia błahych rozmów. Ostatnio zauważył, że przygląda mu się – badawczo, przenikliwie. Wspomnienia prawdziwego Fallina mówiły mu, że nie była kobietą, której umykały szczegóły.

„Oczywiście, matko” odpowiedział, nadając swojemu głosowi wyćwiczony chłód, z którego słynął prawdziwy Fallin.

Jej kroki ucichły. Fallin wypuścił powietrze i dostrzegł miecz zawieszony na ścianie – relikt z życia bohatera, którego nikt tutaj nigdy nie zrozumie.

„Co byś zrobił, stary przyjacielu?” szepnął do ostrza. „Ona mnie obserwuje. Oboje mnie obserwują. A ja nie wiem, jak długo jeszcze zdołam udawać, że jestem nim.”