Sabah ışığı, Eclipse malikanesinin süslü pencerelerinden süzülerek mermer zemine altın desenler yansıtıyordu.

Fallin Eclipse aynasının karşısında oturmuş, aynı anda hem kendisine ait olan hem de olmayan yüzünü inceliyordu.

"Üç ay," diye mırıldandı, elini koyu renkli saçlarının arasından geçirerek. "Bir kahraman olarak öleli... ve bir kötü adam olarak uyanalı üç ay oldu."

Kapıda hafif bir tıkırtı; hizmetkarların alışılagelmiş tereddütlü vuruşlarından farklıydı bu. Bu vuruş kasıtlı ve aceleci değildi.

"Fallin." Annesinin sesi, soğuk ve ölçülüydü. "Baban ve ben bu akşam seninle yemek yiyeceğiz. Konuşmamız gereken... meseleler var."

Midesi kasıldı. Valeria Düşesi, boş sohbetler için akşam yemeği talep etmezdi. Son zamanlarda gözlerinin üzerinde olduğunu fark etmişti; hesapçı, arayış içinde. Orijinal Fallin'in anıları, onun detayları gözden kaçıran bir kadın olmadığını söylüyordu.

"Elbette, Anne," diye yanıtladı, sesi gerçek Fallin'in meşhur olduğu o yapmacık soğukluğu taşıyordu.

Ayak sesleri uzaklaştı. Fallin nefesini verdi ve duvarda asılı olan kılıca gözü takıldı; burada kimsenin asla anlayamayacağı bir kahramanın hayatından kalma bir yadigardı.

"Sen ne yapardın, eski dostum?" diye fısıldadı kılıca. "Beni izliyor. İkisi de izliyor. Ve daha ne kadar onun gibi davranabileceğimi bilmiyorum."