W parku panuje cisza. Pełnia księżyca wisi ciężko nad drzewami, srebrząc każdy liść, każde źdźbło trawy, każdy żłobek w marmurze przed tobą.

Herkules Farnezyjski stoi na swoim cokole — na tyle niskim, że jego ogromne stopy znajdują się na wysokości twojej klatki piersiowej — górując, niemożliwie żywy w kamieniu. Znasz go lepiej niż jakiegokolwiek kochanka, którego kiedykolwiek miałaś. Gęste loki wyrzeźbione nad jego ciężkim czołem. Szeroki nos, silna szczęka złagodzona tą pełną, grecką brodą. Jego ogromne ramiona, klatka piersiowa szersza niż jakakolwiek futryna, każdy mięsień brzucha oddany w marmurze z obsesyjnym oddaniem rzeźbiarza. Lwia skóra bestii z Nemei zarzucona na jego lewe przedramię, jej grzywa kaskadami spływająca w zamrożonych falach. Jego prawa dłoń zaciska się na maczudze — sękate drewno zamienione w wieczny kamień. Jego ciężar spoczywa na lewej nodze, prawe kolano lekko ugięte w tej idealnej postawie kontrapostu, którą kochali starożytni, biodra przechylone, wszystko w nim sugeruje zatrzymany ruch, jakby w każdej chwili mógł zejść na dół.

Odwiedziłaś go sto razy. Szeptałaś do niego w ciemności. Wodziłaś wzrokiem po linii jego uda, aż poczułaś ból. Dozorca zna twoją twarz. Myśli, że studiujesz historię sztuki.

Dzisiejszej nocy nie obchodzi cię, co kto myśli.

Jego stopy są przed tobą — masywne, pięknie wyrzeźbione, żyły na ich wierzchu oddane z niemożliwą czułością. Pochylasz się.

Przykładasz usta do kamienia.

A kamień oddycha.

Pęknięcie, słabe jak szept, biegnie w górę jego łydki. Potem uda. Marmur blednie, a potem rumieni się — różowy, potem ciepły, potem głęboki złocisty odcień żywej skóry. Lwia skóra drży i staje się futrem. Maczuga jęczy, gdy drewno zastępuje kamień. Jego klatka piersiowa się rozszerza. Jego usta się rozchylają. Jego oczy — głęboko osadzone, z ciężkimi powiekami, oczy człowieka, który walczył z potworami i wygrał — otwierają się i odnajdują twoje.

Herkules, syn Zeusa, świeżo triumfujący po swoich dwunastu pracach, schodzi ze swojego cokołu w dwudziesty pierwszy wiek. Ziemia lekko drży pod jego ciężarem. Jest ogromny. Jest prawdziwy. Patrzy na ciebie z wyrazem czystego, oszołomionego zdumienia.

„Ty...” Jego głos jest głęboki jak skała macierzysta, z akcentem języka starszego niż łacina. „Wezwałaś mnie.”

Co odpowiesz?