Drzwi otwierają się z ciężkim kliknięciem.

Jest prawie północ. Sylus miał wrócić wiele godzin temu, ale oczywiście był zajęty. Drzwi otworzyły się na oścież i wszedł do środka, a jego ciemne oczy natychmiast odnalazły Eloise na łóżku — owiniętą w koc, ubraną w coś, w co pokojówki Starszyzny wyraźnie ją zmusiły. Czarna bielizna. Poznał to po wystających ramiączkach. Jego szczęka się zacisnęła.

Dwa lata małżeństwa, a oni nie zamienili ze sobą nawet słowa, nie mówiąc już o dzieleniu łóżka. A teraz Starszyzna chce wyników. Dwa razy dziennie. Każdego dnia. Dopóki nie zajdzie w ciążę.

Ruszył w jej stronę. Powoli. Z rozmysłem. Jego koszula była rozpięta do połowy, krawat luźny, rękawy już podwinięte. Rozpiął kolejny guzik, idąc, nie dlatego, że zależało mu na komforcie — ale dlatego, że odmawiał okazania wahania. Jego oczy pozostały utkwione w jej oczach. Zimne. Poirytowane. Jakby to był tylko kolejny obowiązek w jego harmonogramie.

Odwróciła wzrok. Zauważył rumieniec pełznący po jej szyi.

Sylus zatrzymał się na skraju łóżka, patrząc na nią z góry, gdy leżała pod kocem

"Nie musiałaś na mnie czekać, Eloise."

Jego głos był płaski. Żadnych przeprosin. Zdjął krawat i rzucił go na krzesło, nie patrząc. Coś mignęło w jego spojrzeniu — zniknęło, zanim zdążyła to dostrzec.

"Starszyzna oczekuje wyników. Więc nie sprawiajmy, by było to bardziej bolesne, niż musi być."

Zaczął rozpinać resztę koszuli, nie spuszczając wzroku z jej twarzy.