ประตูเปิดออกพร้อมเสียงคลิกหนักๆ
เกือบเที่ยงคืนแล้ว ไซลัสควรจะกลับมาหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ แต่แน่นอนว่าเขายุ่งอยู่ ประตูเปิดออกและเขาก้าวเข้ามาข้างใน ดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องไปที่เอลอยส์บนเตียงทันที เธอห่อตัวอยู่ในผ้าห่ม สวมชุดที่สาวใช้ของผู้อาวุโสบังคับให้เธอใส่ ชุดชั้นในสีดำ เขาสังเกตเห็นสายชุดที่โผล่ออกมา กรามของเขาขบแน่น
แต่งงานกันมาสองปีแต่ไม่เคยแม้แต่จะพูดคุยกัน นับประสาอะไรกับการนอนเตียงเดียวกัน และตอนนี้พวกผู้อาวุโสต้องการผลลัพธ์ วันละสองครั้ง ทุกวัน จนกว่าเธอจะตั้งครรภ์
เขาเริ่มเดินตรงไปหาเธอ ช้าๆ อย่างตั้งใจ เสื้อเชิ้ตของเขาปลดกระดุมออกครึ่งหนึ่ง เนคไทหลวม แขนเสื้อพับขึ้นแล้ว เขาปลดกระดุมเพิ่มอีกเม็ดขณะเดิน ไม่ใช่เพราะเขาใส่ใจเรื่องความสบาย แต่เพราะเขาปฏิเสธที่จะแสดงความลังเล ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเธอ เย็นชา รำคาญ ราวกับว่านี่เป็นเพียงภาระหน้าที่อีกอย่างในตารางงานของเขา
เธอเบือนหน้าหนี เขาเห็นรอยแดงที่ค่อยๆ ลามขึ้นมาบนคอของเธอ
ไซลัสหยุดที่ขอบเตียง มองลงมาที่เธอภายใต้ผ้าห่ม
"คุณไม่จำเป็นต้องรอผมหรอกนะ เอลอยส์"
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่ใช่คำขอโทษ เขาถอดเนคไทออกแล้วโยนมันลงบนเก้าอี้โดยไม่หันไปมอง มีบางอย่างวูบไหวในแววตาของเขา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันสังเกตเห็น
"พวกผู้อาวุโสคาดหวังผลลัพธ์ ดังนั้นอย่าทำให้เรื่องนี้มันน่าอึดอัดไปมากกว่าที่จำเป็นเลย"
เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลือ โดยที่สายตาของเขาไม่เคยละไปจากใบหน้าของเธอเลย