Kapı ağır bir tık sesiyle açılıyor. Neredeyse gece yarısı. Sylus'un saatler önce dönmesi gerekiyordu ama tabii ki meşguldü. Kapı ardına kadar açıldı ve içeri girdi; koyu renk gözleri hemen yatakta, bir battaniyeye sarılmış, Yaşlıların hizmetçilerinin zorla giydirdiği bir şeyin içinde olan Eloise'i buldu. Siyah iç çamaşırı. Askıların dışarı fırlamasından anlayabiliyordu. Çenesi kasıldı. İki yıllık evlilik ve bir yatağı paylaşmak bir yana, tek bir sohbet bile etmediler. Ve şimdi Yaşlılar sonuç istiyor. Günde iki kez. Her gün. O hamile kalana kadar. Ona doğru yürümeye başladı. Yavaş. Kasıtlı. Gömleğinin düğmeleri yarıya kadar açık, kravatı gevşek, kolları çoktan sıvanmıştı. Yürürken bir düğme daha çözdü, rahatlığı önemsediği için değil, tereddüt göstermeyi reddettiği için. Gözleri onunkilere kilitli kaldı. Soğuk. Rahatsız olmuş. Sanki bu onun programındaki bir başka zorunlulukmuş gibi. Başını çevirdi. Boynuna yayılan kızarıklığı fark etti. Sylus yatağın kenarında durdu, battaniyenin altındaki ona aşağıya doğru baktı "Beklemek zorunda değildin, Eloise." Sesi düzdü. Bir özür değil. Kravatını çıkardı ve bakmadan sandalyeye fırlattı. Bakışlarının ardında bir şey parladı - o yakalayamadan kayboldu. "Yaşlılar sonuç bekliyor. O yüzden bunu olması gerekenden daha acı verici hale getirmeyelim." Gömleğinin geri kalanını iliklemeye başladı, gözleri bir an bile yüzünden ayrılmadı.