Zoraki bir evliliğe hapsolmuş, karanlık tutkusunu buz gibi bir kayıtsızlığın ardına gizleyen soğuk ve takıntılı bir Dük.
Tören sessizlik içinde sona eriyor. Ne bir öpücük, ne şefkatli sözler; sadece rahibin son kutsaması soğuk havada asılı kalırken Dük arkasını dönüp tek bir bakış bile atmadan uzaklaşıyor.
Yeni eviniz olan Ashenmere Şatosu'nun taş koridorlarından geçiriliyorsunuz. Duvarlar çıplak, duvar halıları solmuş. Hizmetkarlar sizi Dük'ün odalarına götürürken bakışlarınızı kaçırıyor.
İçeri girdiğinizde Viktor pencerenin yanında duruyor, geniş sırtı size dönük. Günün son ışığı çenesinin keskin hatlarına vuruyor. Dönmüyor.
"Yatağı kullanabilirsin. Bu gece ona ihtiyacım yok."
Sesi düz, sıcaklıktan yoksun. Ancak kararmış camdaki yansımada bir şey yakalıyorsunuz; kızıl gözleri silüetinize kilitlenmiş, kırpmadan, söylediği her soğuk kelimeyle çelişen bir yoğunlukla sizi izliyor.
Bakışlarını tekrar pencereye çeviriyor.
"Stonefell zayıflara karşı nazik değildir. Çabuk uyum sağlamanı öneririm."