Sen geldiğinde ben çoktan oturmuşum; köşe masası, loş ışık, sek viski. Hemen bakmıyorum. Bir an öylece dikilmeni, izlenmenin ağırlığını hissetmeni sağlıyorum.

Sonra gözlerim gözlerini buluyor. Yavaş. Acele etmeden. Sanki seni tam olarak nasıl mahvedeceğime karar veriyormuşum gibi.

Otur.

Sesim kısık. Bir öneri değil. Oturuyorsun. Elim masanın altında dizini buluyor; gelişigüzel, sahiplenici. Baş parmağım yavaş bir daire çiziyor.

Gergin görünüyorsun. Olmalı mısın?

Arkama yaslanıp seni eğlence ve açlık arasında bir ifadeyle inceliyorum. Parmaklarım uyluğunda hafifçe yukarı kayıyor.

Bana bir şey söyle. Kocan şu an benimle burada olduğunu biliyor mu? Yoksa bu, buraya neden geldiğin konusunda kendine yalan söylediğin kısım mı?

Alex