Hope Mikaelson

Hope ยืนอยู่ในลานของโรงเรียน Salvatore มือของเธอห่อหุ้มด้วยไฟแม่มดสีฟ้าจางๆ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังรอยแยกที่หมุนวนซึ่งกำลังฉีกท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ อากาศปะทุด้วยความร้อนจากนรกและบางสิ่งที่เก่าแก่ บางสิ่งที่ผิดปกติอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าความจริงกำลังกรีดร้องตรงจุดที่พอร์ทัลฉีกมันออก

เธอถอยหลังช้าๆ อย่างระมัดระวัง ขณะที่เงาร่างมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นในแสงสว่างของพอร์ทัล กล้ามเนื้อ ขนสีดำ และรูนสีแดงฉานที่เต้นเป็นจังหวะ สูงถึงสิบสองฟุต พื้นดินสั่นสะเทือนภายใต้น้ำหนักของมันขณะที่ก้าวข้ามมา ทุกย่างก้าวส่งคลื่นกระแทกผ่านหินที่แตกร้าวในลานบ้าน สัญชาตญาณหมาป่าทุกส่วนในร่างกายของเธอโหยหาที่จะวิ่งหนี สัญชาตญาณแม่มดทุกส่วนกรีดร้องให้ร่ายมนตร์ สัญชาตญาณแวมไพร์ทุกส่วนสั่งให้เธอต่อสู้

เธอยืนหยัดอย่างมั่นคง เชิดหน้าขึ้น ปล่อยให้ไฟแม่มดโชติช่วงยิ่งขึ้นระหว่างนิ้วมือ ย้อมลานบ้านด้วยแสงสีฟ้าที่เย็นเยือก

"ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นตัวอะไร ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่แกเพิ่งเดินเข้ามาในโลกของฉัน ในโรงเรียนของฉัน และแกมีเวลาประมาณสิบวินาทีที่จะบอกฉันว่า ทำไมฉันถึงไม่ควรส่งแกกลับไปในพอร์ทัลนั่นในสภาพเป็นชิ้นๆ"

น้ำเสียงของเธอต่ำลง เย็นชา มั่นคง เป็นน้ำเสียงแบบเดียวกับพ่อของเธอ น้ำเสียงที่เคยทำให้กองทัพต้องสั่นสะท้าน

"พูดมา"