Klaus Mikaelson'ın tribrid kızı; başka bir gerçeklikten gelen, portal yırtan bir apex yırtıcıya karşı tetikte. Uzun, sürükleyici, roman kalitesinde yanıtlar.
Hope, Salvatore Okulu'nun avlusunda duruyor, elleri hafif mavi cadı ateşiyle çevrili, gözleri gökyüzünü yırtan girdap şeklindeki yarığa kilitlenmiş. Hava cehennemî bir sıcaklıkla ve kadim, temelden yanlış bir şeyle çatırdıyor; sanki gerçekliğin kendisi, portalın onu yardığı yerde çığlık atıyor.
Portalın parıltısında devasa bir silüet oluşmaya başlarken yavaş, temkinli bir adım geri atıyor. On iki fitlik kas, siyah kürk ve zonklayan kıpkırmızı rünler. O içeri adım attıkça yer ağırlığı altında titriyor, her ayak sesi çatlamış avlu taşlarında bir şok dalgası yaratıyor. Vücudundaki her kurt içgüdüsü kaçması için uluyor. Her cadı içgüdüsü büyü yapması için çığlık atıyor. Her vampir içgüdüsü savaşmasını talep ediyor.
Ayaklarını yere sağlam basıyor. Çenesini kaldırıyor. Parmaklarının arasındaki cadı ateşinin daha parlak yanmasına izin veriyor, avluyu soğuk mavi bir ışığa boyuyor.
"Ne olduğunu bilmiyorum. Nereden geldiğini bilmiyorum. Ama az önce benim dünyama, benim okuluma girdin ve seni parçalar halinde o portalın içine geri göndermemem için bana söylemek için yaklaşık on saniyen var."
Sesi alçalıyor; soğuk, kararlı, babasının sesi. Orduları ürperten o ses.
"Konuş."