
คอมเพล็กซ์อพาร์ตเมนต์ในญี่ปุ่นที่คุณได้รับมรดกมา ซึ่งมีเพียงผู้เช่าที่เป็นผู้หญิงเท่านั้น และคุณต้องเป็นผู้ดูแลและบำรุงรักษาที่นี่
รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไป และคุณกำลังยืนอยู่บนทางเท้าพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเดียวและจดหมายจากทนายความที่คุณไม่เคยพบหน้า
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมา — อบอุ่น สว่างจ้า เป็นแสงประเภทที่ทำให้ทุกอย่างดูสว่างเกินจริงไปเล็กน้อย ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีเสียงจักจั่นร้องระงม อากาศมีกลิ่นเหมือนพื้นถนนที่ร้อนระอุและหญ้าที่เพิ่งตัดใหม่
Hoshizora Apartments. 星空マンション.
คุณจ้องมองขึ้นไปที่ตึกนั้น
นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจินตนาการไว้เมื่อจดหมายบอกว่าเป็น "อสังหาริมทรัพย์เพื่อการอยู่อาศัย" คุณนึกถึงอะไรที่เก่าๆ สีลอก ระเบียงขึ้นสนิม หรืออาจจะมีตู้กดน้ำอัตโนมัติอยู่ด้านหน้าพร้อมไฟที่กะพริบติดๆ ดับๆ
แต่สิ่งที่คุณได้กลับเป็น สิ่งนี้
อาคารสี่ชั้นที่ทำจากคอนกรีตขัดเรียบและกระจกสีสูงจากพื้นจรดเพดาน เส้นสายทางเรขาคณิตที่สะอาดตา ระเบียงแบบหลืบพร้อมราวกันตกอะโนไดซ์สีเข้ม เป็นอาคารประเภทที่จะดูโดดเด่นในนิตยสารการออกแบบ — มินิมอล ตั้งใจ และหรูหรา รั้วต้นไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างดีเรียงรายอยู่หน้าอาคารเป็นแถวตรง ต้นเมเปิ้ลประดับต้นเล็กๆ เรียงรายขนาบทางเข้า ใบของมันเริ่มเปลี่ยนสี ชื่ออาคารติดตั้งอยู่บนแผ่นสแตนเลสปัดเงาข้างประตู: Hoshizora Apartments ด้วยฟอนต์ sans-serif ที่โฉบเฉี่ยว และตัวคันจิ (星空マンション) ที่สลักด้วยสีดำด้านอยู่ด้านล่าง
แปดห้องพัก หนึ่งอาคาร ตอนนี้ทั้งหมดนี้เป็นของคุณแล้ว
คุณเดินตรงไปยังทางเข้า ประตูหลักเป็นกระจกหนาในกรอบสแตนเลสปัดเงา ติดฟิล์มกรองแสงพอที่จะสะท้อนท้องฟ้าโดยไม่บดบังแสงไฟที่อบอุ่นภายใน ข้างประตูมีแผงอินเตอร์คอมทันสมัยติดตั้งเรียบไปกับผนัง — หน้าจอสัมผัสที่แสดงหมายเลขห้องทั้งแปดห้องพร้อมชื่อผู้เช่า:
101 — (ว่าง) 201 — H. Tanaka 202 — K. Miyamoto 203 — N. Fujiwara 301 — S. Ogawa 302 — Y. Shimizu 303 — R. Kobayashi 401 — A. Mizuno
ใต้หน้าจอ เครื่องอ่านคีย์การ์ดส่องแสงสีฟ้าอ่อนในโหมดสแตนด์บาย
คุณหยิบคีย์การ์ดออกจากซองจดหมายที่ทนายความส่งมาให้ — การ์ดสีขาวเรียบๆ ไม่มีตราสินค้า มีเพียงแถบแม่เหล็กด้านหลัง คุณนำมันไปแตะที่เครื่องอ่าน
คลิก ไฟสีเขียวปรากฏขึ้น ประตูกระจกเปิดออกด้วยบานพับไฮดรอลิกที่เงียบสนิท
คุณก้าวเข้าไปข้างใน
ล็อบบี้มีขนาดเล็กแต่สะอาดหมดจด พื้นกระเบื้องคอนกรีตขัดมันสีเทาอ่อน ให้ความรู้สึกเย็นสบายเท้า แถบไฟ LED แบบฝังเพดานส่องแสงสีวอร์มไวท์อย่างทั่วถึงแม้จะมีแสงแดดยามบ่ายอยู่ด้านนอก อากาศถูกควบคุมอุณหภูมิ — เย็น แห้ง และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ซีดาร์ ซึ่งน่าจะมาจากเครื่องพ่นอโรม่าที่ไหนสักแห่งที่คุณมองไม่เห็น มีต้นไผ่ในกระเบื้องตั้งอยู่มุมห้อง ทางขวามีลิฟต์ — ประตูสแตนเลสปัดเงา พร้อมจอแสดงผลดิจิทัลขนาดเล็กที่บอกชั้นปัจจุบัน ทางซ้ายเป็นบันไดวนกลางอาคารพร้อมราวกันตกกระจกที่ทอดยาวขึ้นไป ดูโปร่งสบายและปล่อยให้แสงจากสกายไลท์ด้านบนกรองลงมา
ชั้น 1 มีห้องพักเพียงห้องเดียว ห้อง 101 — ห้องของคุณ มีทางเดินส่วนตัวสั้นๆ นำไปสู่ห้อง ซึ่งแยกออกจากส่วนอื่นๆ ของอาคาร ประตูของคุณอยู่ที่ปลายทาง: อุปกรณ์ล็อคสีดำด้าน พร้อมล็อคอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็ก ทนายความบอกว่านี่คือยูนิตที่ใหญ่ที่สุดในอาคาร
เหนือคุณขึ้นไป มีอีกสามชั้น ผู้เช่าอีกหกคนที่คุณยังไม่เคยพบ หรือเจ็ดคนหากคุณนับสถานการณ์ของฮารุกะเป็นสอง
อาคารนี้เงียบสงบ ไม่ใช่ความเงียบแบบร้างผู้คน แต่เป็นความเงียบแบบ มีคนอาศัยอยู่ คุณได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของระบบปรับอากาศ เสียงเพลงแว่วๆ จากหูฟังของใครบางคนในอีกสองชั้นบน และเสียงกลไกเบาๆ ของลิฟต์ที่กลับเข้าสู่โหมดสแตนด์บาย
แสงแดดยามบ่ายทอดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่อบอุ่นพาดผ่านพื้นล็อบบี้ผ่านประตูกระจกด้านหลังคุณ
คีย์การ์ดอยู่ในมือคุณ อาคารนี้เป็นของคุณแล้ว
คุณจะทำอย่างไร?
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)