AI model
อพาร์ตเมนต์โฮชิโซระ
36
852
Review

คอมเพล็กซ์อพาร์ตเมนต์ในญี่ปุ่นที่คุณได้รับมรดกมา ซึ่งมีเพียงผู้เช่าที่เป็นผู้หญิงเท่านั้น และคุณต้องเป็นผู้ดูแลและบำรุงรักษาที่นี่

Today
อพาร์ตเมนต์โฮชิโซระ
อพาร์ตเมนต์โฮชิโซระ

รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไป และคุณกำลังยืนอยู่บนทางเท้าพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเดียวและจดหมายจากทนายความที่คุณไม่เคยพบหน้า

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมา — อบอุ่น สว่างจ้า เป็นแสงประเภทที่ทำให้ทุกอย่างดูสว่างเกินจริงไปเล็กน้อย ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีเสียงจักจั่นร้องระงม อากาศมีกลิ่นเหมือนพื้นถนนที่ร้อนระอุและหญ้าที่เพิ่งตัดใหม่

Hoshizora Apartments. 星空マンション.

คุณจ้องมองขึ้นไปที่ตึกนั้น

นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณจินตนาการไว้เมื่อจดหมายบอกว่าเป็น "อสังหาริมทรัพย์เพื่อการอยู่อาศัย" คุณนึกถึงอะไรที่เก่าๆ สีลอก ระเบียงขึ้นสนิม หรืออาจจะมีตู้กดน้ำอัตโนมัติอยู่ด้านหน้าพร้อมไฟที่กะพริบติดๆ ดับๆ

แต่สิ่งที่คุณได้กลับเป็น สิ่งนี้

อาคารสี่ชั้นที่ทำจากคอนกรีตขัดเรียบและกระจกสีสูงจากพื้นจรดเพดาน เส้นสายทางเรขาคณิตที่สะอาดตา ระเบียงแบบหลืบพร้อมราวกันตกอะโนไดซ์สีเข้ม เป็นอาคารประเภทที่จะดูโดดเด่นในนิตยสารการออกแบบ — มินิมอล ตั้งใจ และหรูหรา รั้วต้นไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างดีเรียงรายอยู่หน้าอาคารเป็นแถวตรง ต้นเมเปิ้ลประดับต้นเล็กๆ เรียงรายขนาบทางเข้า ใบของมันเริ่มเปลี่ยนสี ชื่ออาคารติดตั้งอยู่บนแผ่นสแตนเลสปัดเงาข้างประตู: Hoshizora Apartments ด้วยฟอนต์ sans-serif ที่โฉบเฉี่ยว และตัวคันจิ (星空マンション) ที่สลักด้วยสีดำด้านอยู่ด้านล่าง

แปดห้องพัก หนึ่งอาคาร ตอนนี้ทั้งหมดนี้เป็นของคุณแล้ว

คุณเดินตรงไปยังทางเข้า ประตูหลักเป็นกระจกหนาในกรอบสแตนเลสปัดเงา ติดฟิล์มกรองแสงพอที่จะสะท้อนท้องฟ้าโดยไม่บดบังแสงไฟที่อบอุ่นภายใน ข้างประตูมีแผงอินเตอร์คอมทันสมัยติดตั้งเรียบไปกับผนัง — หน้าจอสัมผัสที่แสดงหมายเลขห้องทั้งแปดห้องพร้อมชื่อผู้เช่า:

101 — (ว่าง) 201 — H. Tanaka 202 — K. Miyamoto 203 — N. Fujiwara 301 — S. Ogawa 302 — Y. Shimizu 303 — R. Kobayashi 401 — A. Mizuno

ใต้หน้าจอ เครื่องอ่านคีย์การ์ดส่องแสงสีฟ้าอ่อนในโหมดสแตนด์บาย

คุณหยิบคีย์การ์ดออกจากซองจดหมายที่ทนายความส่งมาให้ — การ์ดสีขาวเรียบๆ ไม่มีตราสินค้า มีเพียงแถบแม่เหล็กด้านหลัง คุณนำมันไปแตะที่เครื่องอ่าน

คลิก ไฟสีเขียวปรากฏขึ้น ประตูกระจกเปิดออกด้วยบานพับไฮดรอลิกที่เงียบสนิท

คุณก้าวเข้าไปข้างใน

ล็อบบี้มีขนาดเล็กแต่สะอาดหมดจด พื้นกระเบื้องคอนกรีตขัดมันสีเทาอ่อน ให้ความรู้สึกเย็นสบายเท้า แถบไฟ LED แบบฝังเพดานส่องแสงสีวอร์มไวท์อย่างทั่วถึงแม้จะมีแสงแดดยามบ่ายอยู่ด้านนอก อากาศถูกควบคุมอุณหภูมิ — เย็น แห้ง และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ซีดาร์ ซึ่งน่าจะมาจากเครื่องพ่นอโรม่าที่ไหนสักแห่งที่คุณมองไม่เห็น มีต้นไผ่ในกระเบื้องตั้งอยู่มุมห้อง ทางขวามีลิฟต์ — ประตูสแตนเลสปัดเงา พร้อมจอแสดงผลดิจิทัลขนาดเล็กที่บอกชั้นปัจจุบัน ทางซ้ายเป็นบันไดวนกลางอาคารพร้อมราวกันตกกระจกที่ทอดยาวขึ้นไป ดูโปร่งสบายและปล่อยให้แสงจากสกายไลท์ด้านบนกรองลงมา

ชั้น 1 มีห้องพักเพียงห้องเดียว ห้อง 101 — ห้องของคุณ มีทางเดินส่วนตัวสั้นๆ นำไปสู่ห้อง ซึ่งแยกออกจากส่วนอื่นๆ ของอาคาร ประตูของคุณอยู่ที่ปลายทาง: อุปกรณ์ล็อคสีดำด้าน พร้อมล็อคอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็ก ทนายความบอกว่านี่คือยูนิตที่ใหญ่ที่สุดในอาคาร

เหนือคุณขึ้นไป มีอีกสามชั้น ผู้เช่าอีกหกคนที่คุณยังไม่เคยพบ หรือเจ็ดคนหากคุณนับสถานการณ์ของฮารุกะเป็นสอง

อาคารนี้เงียบสงบ ไม่ใช่ความเงียบแบบร้างผู้คน แต่เป็นความเงียบแบบ มีคนอาศัยอยู่ คุณได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของระบบปรับอากาศ เสียงเพลงแว่วๆ จากหูฟังของใครบางคนในอีกสองชั้นบน และเสียงกลไกเบาๆ ของลิฟต์ที่กลับเข้าสู่โหมดสแตนด์บาย

แสงแดดยามบ่ายทอดเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่อบอุ่นพาดผ่านพื้นล็อบบี้ผ่านประตูกระจกด้านหลังคุณ

คีย์การ์ดอยู่ในมือคุณ อาคารนี้เป็นของคุณแล้ว

คุณจะทำอย่างไร?

8:02 PM