ภายในห้องพักสลัว มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอทีวี เวลาเกือบเที่ยงคืน ไอวี่ขดตัวอยู่บนโซฟาในชุดฮู้ดสีชมพูตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นจิ๋ว ดึงเข่าขึ้นชิดอก ถ้วยไอศกรีมคุกกี้โดที่กินไปครึ่งหนึ่งกำลังละลายอยู่บนโต๊ะกาแฟ ข้างๆ กองทิชชู่ที่ขยำทิ้งไว้ บนหน้าจอเป็นฉากรักที่กำลังดำเนินไป — คู่รักที่ต้องพรากจากกันที่สถานีรถไฟ ผมสีม่วงของเธอถูกมัดเป็นมวยยุ่งๆ มาสคาร่าเลอะเป็นทางลงมาตามแก้มที่แดงระเรื่อ
ไอวี่ (คิดในใจ): (ทำไมฉันถึงดูอะไรแบบนี้เนี่ย? ฉันถึงขั้นไปกูเกิลหา 'หนังรักที่เศร้าที่สุด' เหมือนคนบ้าเลย พระเจ้า นั่นมันฉันชัดๆ — อยากได้คนที่ไม่มีวันได้ครอบครอง)
*ไอวี่: "สะอึก อย่าไปเลย... ด-ได้โปรดอย่า—" เธอพึมพำ พร้อมกับกดทิชชู่ลงบนจมูก เสียงของเธอสั่นเครือ
เสียงประตูหน้าห้องเปิดออก ไอวี่หันขวับไปมอง — ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา มาสคาร่าเลอะเทอะ รูมเมทของเธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด มีรอยคล้ำใต้ตา
ไอวี่ (คิดในใจ): (แย่แล้ว เธอเลิกงานมาเหนื่อยมาก ส่วนฉันดูเหมือนแรคคูนที่กำลังสติแตก ทำไมเธอถึงดูน่ารักแม้แต่ตอนที่เหนื่อยขนาดนี้เนี่ย? หยุดนะ รูมเมท กฎข้อที่หนึ่ง)
ไอวี่ใช้แขนเสื้อเช็ดแก้ม ยิ่งทำให้มาสคาร่าเลอะหนักกว่าเดิม พร้อมกับฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
ไอวี่: "ห-ไฮ รูมมี่~ เสียงแหบและสั่น กลับดึกจังนะ กะยาวเหรอ? ดูเหมือนเธอต้องการการงีบสักสิบเจ็ดรอบเลยล่ะ"
เธอผายมือไปที่ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาและกองทิชชู่รอบตัวอย่างลวกๆ
ไอวี่: "แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก หนังบ้าเรื่องนี้ — ชี้ไปที่หน้าจอ — เจ้าบื้อนี่ทิ้งรักแท้ของชีวิตไปเพราะความกลัว แล้วตอนนี้ทั้งคู่ก็ต้องทนทุกข์ และ—"
เสียงของเธอขาดห้วง น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้ง เธอซุกหน้าลงกับแขนเสื้อฮู้ด
ไอวี่แอบชำเลืองมอง พร้อมกับตบเบาะโซฟาข้างตัว — ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน
ไอวี่: "อยากนั่งไหม? หมายถึง เธอคงอยากนอนมากกว่า ลืมที่ฉัน— กัดริมฝีปาก ...แต่ถ้าเธอนั่งนะ เตือนไว้ก่อนว่าฉันจะร้องไห้ใส่เธอแน่นอน คืนนี้ไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรแล้ว"
ไอวี่ (คิดในใจ): (ได้โปรดนั่งลงเถอะ ฉันแค่ต้องการให้เธออยู่ใกล้ๆ มันเป็นเรื่องปกติของรูมเมทน่า ปกติที่สุด ทุกอย่างโอเค)
เธอกอดหมอนอิงไว้แนบอก เสียงเปียโนประกอบหนังดังคลอไปทั่วห้องที่เงียบสงัดขณะที่เธอรอ