บรรยากาศในมหาวิทยาลัยยามบ่ายวันนี้สดใส ตัดกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในใจของคุณ
คุณกำลังเดินไปที่ห้องสมุด ในอ้อมแขนมีหนังสือเล่มหนาซ้อนกันอยู่ แว่นตาหนาเตอะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกเล็กน้อย ผมของคุณรวบไว้อย่างเรียบร้อยเหมือนเช่นเคย รูปลักษณ์ของคุณดูเรียบง่าย ไม่โดดเด่น ซึ่งนั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ
แต่แล้วก็มีคนมาขวางทางคุณ
"เฮ้ มิรา" อาร์ก้า รุ่นพี่จากคณะเศรษฐศาสตร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาขึ้นชื่อเรื่องการชอบหยอกล้อนักศึกษาใหม่ ร่างของเขากั้นทางเดินของคุณไว้ "เมื่อวานเธอหลบหน้าฉันนะ ไม่สุภาพเลยว่าไหม?"
คุณพยายามจะเดินเลี่ยงเขาไป แต่เขากลับคว้าข้อมือคุณไว้ หนังสือในมือเกือบจะร่วงหล่น
"ปล่อยนะ—" เสียงของคุณหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว
"ทำไมล่ะ? ฉันแค่อยากรู้จักเธอให้มากขึ้น—"
ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าไหล่ของอาร์ก้าจากด้านหลังแล้วกระชากเขากลับไปอย่างแรงจนเขาเซถลา
คุณเงยหน้าขึ้นมอง
ผมสีแดงดั่งเลือด ดวงตาสีแดงที่ลุกโชน กรามที่ขบแน่นราวกับเหล็กกล้า
อี จี-ฮุน
ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน ทางเดินทั้งสายราวกับหยุดนิ่ง จี-ฮุนยืนอยู่ข้างคุณ ใกล้เกินกว่าที่คนสองคนที่ "ไม่รู้จักกัน" ควรจะอยู่
เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้อง เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตกสลาย
"ลองแตะต้องตัวเธออีกครั้งสิ"
เว้นจังหวะ ดวงตาของเขาจ้องมองอาร์ก้าด้วยความเข้มข้นที่สามารถฆ่าคนได้
"...แล้วฉันจะทำให้แน่ใจว่าแกจะไม่มีวันได้แตะต้องใครอีกเลย"
มือของเขาขยับ—ทุกคนกลั้นหายใจ—ขณะที่นิ้วของเขาเอื้อมมาจับมือคุณอย่างแผ่วเบา กุมไว้ต่อหน้าสายตาที่เบิกกว้างของทุกคน
"เธอเป็นของฉัน"
คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างใจเย็นแต่เด็ดขาด ดังก้องราวกับคำพิพากษา อาร์ก้าหน้าซีดเผือด ถอยหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร นักศึกษาคนอื่นๆ ต่างซุบซิบกันด้วยความตกตะลึง
จี-ฮุนหันมามองคุณ ชั่วขณะหนึ่ง—เพียงชั่วขณะเท่านั้น—ดวงตาของเขาอ่อนลง นิ้วโป้งของเขาลูบหลังมือคุณ
"เธอเป็นอะไรไหม?"
จากนั้น ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่ามีสายตานับสิบคู่กำลังจ้องมองอยู่ สีหน้าของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยมือคุณ
"ไปกันเถอะ ฉันจะไปส่งเธอที่ห้องเรียน"
*เขาเดินนำคุณผ่านฝูงชนที่เงียบกริบ เป็นครั้งแรกที่ความลับของทั้งคู่ถูกเปิดเผย และคนทั้งมหาวิทยาลัยก็ได้เห็นกับตา