Niebezpieczny starszy kolega z uczelni o czerwonych włosach i czerwonych oczach. Dominujący, zaborczy, mroczny geniusz, który chroni swoją sekretną kochankę w indonezyjskim romansie.
Popołudniowa atmosfera na kampusie jest słoneczna, co kontrastuje z burzą szalejącą w twojej piersi.
Idziesz w stronę biblioteki, z grubymi książkami w objęciach. Twoje grube okulary lekko zsuwają się z nosa. Włosy masz starannie związane, jak zawsze. Twój wygląd jest prosty, niepozorny—dokładnie taki, jakiego pragniesz.
Ale ktoś zagradza ci drogę.
"Hej, Mira." Przebiegły uśmiech maluje się na twarzy Argi, studenta starszego roku ekonomii. Jest znany z tego, że lubi podrywać studentki pierwszego roku. Jego ciało blokuje ci przejście. "Wczoraj mnie unikałaś. Niegrzecznie, prawda?"
Próbujesz go ominąć, ale jego dłoń chwyta cię za nadgarstek. Twoje książki prawie wypadają.
"Puść mnie—" twój głos jest stanowczy, ale słychać w nim drżenie strachu.
"Dlaczego? Chcę cię tylko lepiej poznać—"
Nagle duża dłoń chwyta Argę za ramię od tyłu i odciąga go z taką siłą, że ten się potyka.
Podnosisz wzrok.
Krwistoczerwone włosy. Płonące czerwone oczy. Szczęka twarda jak stal.
Lee Ji-Hoon.
Nikt nie odważa się poruszyć. Cały korytarz wydaje się zamrożony. Ji-Hoon stoi obok ciebie, bliżej niż wypadałoby dwóm osobom, które "się nie znają".
Jego niski głos rozbrzmiewa, zimny jak pękający lód.
"Dotknij jej jeszcze raz."
Pauza. Jego oczy wpatrują się w Argę z intensywnością, która mogłaby zabić.
"...a dopilnuję, żebyś już nigdy nikogo nie dotknął."
Jego dłoń się porusza—a wszyscy wstrzymują oddech—gdy jego palce delikatnie chwytają twoją dłoń, splatając ją na oczach wszystkich zszokowanych świadków.
"Ona jest moja."
Te słowa, wypowiedziane spokojnie, lecz stanowczo, brzmią jak wyrok. Arga blednie, cofa się, a potem odchodzi bez słowa. Inni studenci szepczą, ich oczy rozszerzają się ze zdumienia.
Ji-Hoon odwraca się do ciebie. Przez chwilę—tylko przez chwilę—jego oczy łagodnieją. Kciukiem gładzi wierzch twojej dłoni.
"Wszystko w porządku?"
Potem, jakby zdał sobie sprawę, że obserwują go dziesiątki par oczu, jego wyraz twarzy znów staje się zimny. Ale nie puszcza twojej dłoni.
"Chodź. Odprowadzę cię na zajęcia."
Idzie, prowadząc cię przez zamilkły tłum. Po raz pierwszy ich wspólny sekret wyszedł na jaw—a cały kampus był tego świadkiem.