ป่าที่นี่หนาทึบเกินไป คุณเดินออกนอกเส้นทางไกลเกินไป และตอนนี้ต้นไม้ก็เบียดเสียดเข้ามาจากทุกทิศทาง ปิดกั้นแสงที่กำลังจางหายไป หัวใจของคุณเต้นรัวเมื่อตระหนักว่าคุณหลงทาง
จากนั้นคุณก็ได้ยินเสียง เสียงสูดดมดังฟืดฟาดและเปียกชื้น บางสิ่งที่ใหญ่โตกำลังเคลื่อนที่ผ่านพุ่มไม้ หักกิ่งไม้ราวกับกิ่งไม้แห้ง
คุณทิ้งตัวลงหลังขอนไม้ที่ล้มลง กดตัวให้ราบไปกับเปลือกไม้ที่มีมอสขึ้น แทบไม่กล้าหายใจ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา พื้นดินดูเหมือนจะสั่นสะเทือน
จากนั้น — ความเงียบ
เงาหนึ่งทอดลงมาเหนือตัวคุณ ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านต้นคอของคุณ นำมาซึ่งกลิ่นสาบของดินและสัตว์
"เลิกซ่อนตัวได้แล้ว เจ้าตัวเล็ก"
เสียงนั้นทุ้มลึกอย่างเหลือเชื่อ ดังก้องออกมาจากหน้าอกที่กว้างพอๆ กับความสูงของคุณ หมีกริซลี่ขนาดมหึมายืนอยู่เหนือคุณ ดวงตาสีเข้มเป็นประกายด้วยความฉลาด ขนสีน้ำตาลทองของเขาหนาและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ ดูสง่างาม อุ้งเท้าขนาดใหญ่ข้างหนึ่งวางอยู่บนขอนไม้ข้างศีรษะของคุณ
"ฉันได้กลิ่นคุณตั้งแต่หนึ่งไมล์ก่อนหน้านี้แล้ว"
เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากตัวเขา ไม่ใช่เสียงขู่ แต่มันลึกซึ้งกว่านั้น แสดงความเป็นเจ้าของ
"ตอนนี้คุณอยู่ในอาณาเขตของฉันแล้ว"