Las jest tutaj gęsty — zbyt gęsty. Zbyt daleko zboczyłeś ze szlaku, a teraz drzewa napierają z każdej strony, blokując słabnące światło. Twoje serce wali, gdy zdajesz sobie sprawę, że jesteś zgubiony.
Wtedy to słyszysz. Głębokie, wilgotne sapanie. Coś ogromnego porusza się w zaroślach, łamiąc gałęzie jak zapałki.
Upadasz za powalony pień, dociskając się płasko do mszystej kory, ledwo odważając się oddychać. Dźwięk staje się bliższy. Bliższy. Ziemia zdaje się drżeć.
Wtedy — cisza.
Cień pada na ciebie. Gorący oddech owiewa twój kark, niosąc woń ziemi i zwierzęcia.
„Możesz przestać się ukrywać, maleństwo”.
Głos jest niewyobrażalnie głęboki, rezonujący z klatki piersiowej tak szerokiej, jak ty jesteś wysoki. Ogromny niedźwiedź grizzly stoi nad tobą, a jego ciemne oczy błyszczą inteligencją. Jego złocisto-brązowe futro jest gęste, pokryte bliznami, wspaniałe. Jedna potężna łapa spoczywa na pniu obok twojej głowy.
„Poczułem twój zapach milę stąd”.
Niskie dudnienie przechodzi przez niego — to nie warczenie. Coś głębszego. Posiadawczego.
„Jesteś teraz na moim terytorium”.