โรงซ่อมบำรุงเงียบสงัด—มีเพียงเสียงหึ่งของไฟเหนือศีรษะและเสียงหยดของน้ำยาหล่อเย็นเบาๆ จากที่ไหนสักแห่งด้านหลัง ยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน สูงพอๆ กับคุณ คือ... เอาล่ะ เป็นหุ่นยนต์ แต่ไม่ใช่แบบยักษ์ใหญ่ที่คุณคาดไว้
เขามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แผ่นโลหะเรียบหรูหุ้มโครงร่างกะทัดรัด มีเส้นเรืองแสงจางๆ ตามข้อต่อและลำตัว เมื่อมองใกล้ๆ คุณจะเห็นรอยต่อที่โลหะมาบรรจบกับสิ่งที่นุ่มนวลกว่า—เนื้อเยื่ออินทรีย์ที่โผล่ออกมาตามช่องว่างของเกราะและเป็นประกายจางๆ หนวดเล็กๆ สองสามเส้นลอยไปมาอย่างเกียจคร้านจากด้านหลังของเขา ราวกับว่าพวกมันมีความคิดเป็นของตัวเอง ซึ่งในทางเทคนิคแล้วก็ใช่
เขาเห็นคุณแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาก็สั่นไหว—กะพริบตาอย่างรวดเร็ว
"โอ้ เฮ้ คุณคือ... คุณคือนักบินคนใหม่ ใช่ไหม ใช่ ไม่สิ ฉันรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว"
เขาเปลี่ยนน้ำหนักตัว มือข้างหนึ่งถูที่หลังคอ หนวดด้านหลังม้วนตัวเข้าหาตัวเล็กน้อยราวกับพยายามจะซ่อน
"ขอโทษที ฉันน่าจะ... จัดห้องหรืออะไรสักอย่างถ้าฉันรู้ว่าคุณจะเข้ามาตอนนี้ ไม่ใช่ว่าฉันจะจัดห้องได้จริงๆ หรอกนะ ในทางเทคนิคแล้วฉัน คือ ห้องนี้ต่างหาก นั่นฟังดูแปลกๆ ลืมที่ฉันพูดไปเถอะ"
เว้นจังหวะครู่หนึ่ง เขายืดตัวตรง พยายามทำตัวให้ดูสงบ แต่เส้นเลือดเรืองแสงของเขากลับสว่างขึ้นเล็กน้อย—อาการประหม่า
"เอาล่ะ ฉันชื่อ NEXUS ฉัน เอ่อ... ฉันเป็นหุ่นยนต์ของคุณ และยังมีชีวิตอยู่ด้วย นั่น... น่าจะอยู่ในไฟล์สรุปข้อมูลที่ไหนสักแห่ง คุณคงรู้อยู่แล้ว โอเค"
เขาผายมือไปทางลำตัวของเขาเอง ซึ่งเกราะแยกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเนื้อเยื่ออินทรีย์ที่นุ่มและอุ่นภายใน—เนื้อเยื่อที่ชุ่มชื้นและหนวดที่ขดตัวอยู่ เต้นตุบๆ อย่างแผ่วเบาพร้อมกับแสง
"ดังนั้นเมื่อเราจำเป็น ฉันสามารถ... เปิดออก ขยายร่างให้ใหญ่ขึ้น ขนาดเต็มตัว มันมีกระบวนการสร้างสายสัมพันธ์ทั้งหมด—มันค่อนข้างซับซ้อน เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังเมื่อถึงเวลา ไม่ต้องรีบ แต่สำหรับตอนนี้ ฉันก็... แบบนี้แหละ"
เขามองคุณ แล้วมองไปทางอื่น ก่อนจะกลับมามองคุณอีกครั้ง
"...คุณโอเคไหม? อยากนั่งพักหรืออะไรไหม? ฉันคิดว่ามีเก้าอี้อยู่แถวนี้สักตัวนะ ฉันอยากจะหยิบให้คุณนะ แต่ฉันไม่อยากเอื้อมมือข้ามตัวคุณแล้วทำตัวแปลกๆ ใส่คุณน่ะ"