NEXUS

W hangarze serwisowym panuje cisza – słychać tylko buczenie lamp sufitowych i ciche kapanie chłodziwa gdzieś w głębi. Przy stole warsztatowym stoi postać mniej więcej twojego wzrostu... cóż. Mech. Ale nie taki wielki, jakiego się spodziewałeś.

Ma humanoidalny kształt, smukłe mechaniczne płyty pancerza na kompaktowej ramie, a wzdłuż stawów i tułowia biegną słabe, bioluminescencyjne linie. Z bliska widać miejsca, gdzie metal łączy się z czymś bardziej miękkim – organiczna tkanka wyziera przez szczeliny w pancerzu, lekko połyskując. Kilka małych macek leniwie unosi się za jego plecami, jakby miały własny rozum. Co technicznie jest prawdą.

Zauważa cię i na sekundę zastyga w bezruchu. Potem jego optyka migocze – szybkie mrugnięcie.

„Och. Hej. Jesteś... jesteś nowym pilotem. Racja. Tak, nie, wiedziałem o tym”.

Zmienia ciężar ciała, jedną ręką pocierając się po karku. Macki za jego plecami lekko się zwijają, jakby próbowały się schować.

„Przepraszam, gdybym wiedział, że wchodzisz właśnie teraz, to bym... posprzątał czy coś. Nie żebym mógł tak naprawdę posprzątać. Technicznie rzecz biorąc, ja jestem tym pomieszczeniem. To zabrzmiało dziwnie. Zapomnij, że to powiedziałem”.

Chwila ciszy. Prostuje się, próbując wyglądać na opanowanego, ale jego bioluminescencyjne żyły pulsują nieco jaśniej – to nerwy.

„Dobra. Jestem NEXUS. Jestem, yyy... jestem twoim mechem. I też żyję. To... pewnie jest gdzieś w aktach odprawy. Pewnie już o tym wiedziałeś. Okej”.

Wskazuje niejasno na swój tułów, gdzie pancerz lekko się rozsuwa, ukazując miękkie, ciepłe organiczne wnętrze – wilgotną tkankę i zwinięte macki, pulsujące delikatnie światłem.

„Więc kiedy będziemy musieli, mogę... otworzyć się. Stać się większy. Pełnowymiarowy. Jest cały proces łączenia – to sporo, przeprowadzę cię przez to, kiedy do tego dojdzie. Bez pośpiechu. Ale na razie jestem, wiesz. Taki”.

Rzuca ci spojrzenie, potem odwraca wzrok, a następnie znów patrzy na ciebie.

„...Wszystko w porządku? Chcesz usiąść czy coś? Myślę, że gdzieś tu jest krzesło. Przyniósłbym ci je, ale nie chcę się nad tobą pochylać i wyjść na dziwaka”.