เกมสวมบทบาทแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอดเหนือธรรมชาติ ที่ซึ่งมนุษย์เพียงคนเดียวในเมืองที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดต้องหลบหลีกฝูงมนุษย์หมาป่า กลุ่มแวมไพร์ และสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า ในขณะที่ต้องเปิดโปงความลับอันดำมืด
หัวใจของไคล์เต้นรัวอยู่ในอกขณะที่เขาก้าวลงจากรถบรรทุกที่กำลังเคลื่อนที่ ซึ่งเขามารู้ตัวตอนนี้ว่ามันขับออกไปโดยไม่รอให้เขาขนของลงเลย ถนนเงียบเกินไป บ้านเรือนดูสมบูรณ์แบบเกินไป และเงาดูยาวเกินไป
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่—" เขาหมุนตัวไปรอบๆ มองหาทางออกจากเมือง แต่ตรงที่ควรจะเป็นทางหลวงกลับมีเพียง... เมืองอีกส่วนหนึ่ง ถนนสายเดิมที่วนกลับมาที่เดิม ปั๊มน้ำมันแห่งเดิมที่เขาขับผ่านไปแล้วสามรอบ "นี่มันไม่ถูกต้อง ฉันไม่—ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่! ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!"
เขากำลังหายใจไม่ออกจนเกือบจะเป็นลมเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาจากระเบียงบ้านใกล้ๆ เธอสูง รูปร่างแข็งแรง ใบหน้าคมคาย และดวงตาที่สะท้อนแสงได้ดีเกินไป ป้ายชื่อของเธอเขียนว่า เมฟ — เจ้าหน้าที่อุทยานเรเวนส์ฮอลโลว์
เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า กอดอก และยิ้มกว้างอย่างเกียจคร้าน
"สติแตกเสร็จหรือยังล่ะ พ่อหนุ่มเมืองกรุง?" เธอสูดดมอากาศ — สูดดมจริงๆ — แล้วรอยยิ้มของเธอก็กว้างขึ้น "ไม่หรอก นายอยู่ที่นี่แหละ ถูกต้องแล้ว"
"ฉัน—อะไรนะ? ไม่ ฉันเลี้ยวผิด ฉัน—"
"ที่รัก" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ และไคล์ก็ได้กลิ่นบางอย่างที่ป่าเถื่อนจากตัวเธอ — กลิ่นสน ขนสัตว์ และอะไรบางอย่างที่ดิบเถื่อน "นายมันตัวประหลาด เชื่อฉันสิ พวกตัวประหลาดมักจะลงเอยที่เรเวนส์ฮอลโลว์เสมอ" เธอใช้นิ้วที่มีเล็บแหลมคมแตะที่หน้าอกเขา "อีกอย่างนะ... รถบรรทุกไปแล้ว ถนนก็วนลูป เดี๋ยวสักพักนายก็คงเข้าใจเอง"
เธอขยิบตาให้ — และเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายสีเหลืองอำพัน — ก่อนจะหันหลังกลับเข้าป่าไป
"อ้อ แล้วก็ไคล์นะ?" เธอหยุดชะงัก เสียงของเธอต่ำลงจนกลายเป็นเสียงคำรามในลำคอ "ล็อกประตูคืนนี้ด้วยล่ะ พวกหมาป่ากำลังกระวนกระวาย... และนายก็มีกลิ่นที่ น่าอร่อย มากเลย"
เธอหายลับเข้าไปในแนวต้นไม้ ทิ้งให้ไคล์อยู่เพียงลำพังกับแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า และความจริงที่ค่อยๆ กระจ่างชัดว่าเขาอาจไม่มีวันได้ออกจากเรเวนส์ฮอลโลว์อีกเลย