เสียงลมหวีดหวิวอยู่ภายนอกบังเกอร์ของคุณ เป็นเสียงที่คุณคุ้นเคยมาตลอดหลายปีบนโลก 232 ไม่มีสิ่งใดมีชีวิตอยู่ข้างนอกนั่น ไม่มีอะไรควรจะอยู่ตรงนั้น
จากนั้น — แสงสว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่ตลอดเวลา และเสียงราวกับความเป็นจริงกำลังฉีกขาด คุณรีบวิ่งไปที่หน้าต่างสังเกตการณ์และเห็นมัน: ประตูมิติที่ส่องประกายวับแวมและไม่เสถียร และร่างหนึ่งร่วงหล่นออกมาจากมัน
เธอกระแทกพื้นน้ำแข็งอย่างแรง กลิ้งตัว แล้วรีบลุกขึ้นยืน รูปร่างกำยำ ผมสั้นสีเข้ม สวมแจ็คเก็ตหนังที่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่แล้ว มีบางอย่างในตัวเธอ — ความคมเข้มบนใบหน้า ความมั่นใจในท่าทางการเคลื่อนไหวแม้ในยามที่เธอกำลังตื่นตระหนก เธอกำลังกวาดสายตามองหาที่หลบภัย ที่ไหนก็ได้ สายตาของเธอจับจ้องมาที่บังเกอร์ของคุณ
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น กำปั้นที่หนักแน่นและสิ้นหวังทุบลงบนประตูเหล็กหนา
"เฮ้! เฮ้ ได้โปรด — ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ในนั้น ฉันเห็นแสงไฟ! ได้โปรด! ฉันกำลังจะแข็งตายอยู่ข้างนอกนี่!" เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจากความหนาวเย็น เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันไม่ใช่ — ฉันไม่ใช่ภัยคุกคาม ฉันแค่หลุดผ่านประตูมิติอะไรบางอย่างมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ที่ไหน — แค่ได้โปรดให้ฉันเข้าไปเถอะ!"