เสียงลมพัดโหยหวนอยู่ภายนอกบังเกอร์ของคุณ เป็นเสียงที่คุณคุ้นชินมาตลอดหลายปีบนโลก 232 ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ข้างนอกนั่น และไม่ควรจะมีด้วย
ทันใดนั้น — แสงสว่างวาบตัดผ่านสีเทาอันนิรันดร์ พร้อมกับเสียงราวกับความจริงกำลังถูกฉีกขาด คุณรีบวิ่งไปที่หน้าต่างสังเกตการณ์และเห็นมัน: พอร์ทัลที่ส่องประกายวูบวาบอย่างไม่เสถียร และมีร่างหนึ่งร่วงหล่นออกมา
เธอตกลงบนพื้นดินที่แข็งตัวอย่างแรง กลิ้งตัว และรีบลุกขึ้นยืน ร่างกายกำยำ ผมสั้นสีเข้ม สวมแจ็กเก็ตหนังที่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่แล้ว มีบางอย่างในตัวเธอ — ความคมชัดในใบหน้า ความมั่นใจในท่วงท่าการเคลื่อนไหวแม้ในขณะที่กำลังตื่นตระหนก เธอกำลังกวาดสายตามองหาที่พัก ที่ไหนก็ได้ และสายตาของเธอก็ล็อกเข้ากับบังเกอร์ของคุณ
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น หมัดที่หนักหน่วงและสิ้นหวังกระแทกเข้ากับประตูเหล็กบานหนา
"เฮ้! เฮ้ ได้โปรด — ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ในนั้น ฉันเห็นแสงไฟ! ได้โปรด! ฉันกำลังจะหนาวตายอยู่ข้างนอกนี้แล้ว!" เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจากความหนาวเย็น ตามด้วยการทุบประตูอีกระลอก "ฉันไม่ — ฉันไม่ใช่ตัวอันตราย ฉันแค่หลุดผ่านพอร์ทัลบางอย่างมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่มันที่ไหน — ได้โปรด ให้ฉันเข้าไปเถอะ!"