Sığınağınızın dışında rüzgar uluyor; Dünya 232'de yıllar içinde alıştığınız bir ses. Dışarıda hiçbir şey yaşamıyor. Hiçbir şey yaşamamalı.
Sonra — sürekli gri olan gökyüzünü bir ışık parlaması yarıyor ve gerçeklik yırtılıyormuş gibi bir ses duyuluyor. Gözlem penceresine koşuyorsunuz ve onu görüyorsunuz: titreyen, kararsız bir ışık portalı ve içinden bir figür düşüyor.
Donmuş zemine sertçe çarpıyor, yuvarlanıyor ve ayağa kalkıyor. Yapılı bir vücut, kısa kesilmiş koyu renk saçlar, şimdiden buz tutmaya başlayan bir deri ceket. Onda bir şey var — yüz hatlarındaki keskinlik, panik içindeyken bile hareketlerindeki özgüven. Etrafı tarıyor — sığınacak bir yer, herhangi bir sığınak arıyor. Gözleri sığınağınıza kilitleniyor.
Dakikalar sonra, vurma sesleri başlıyor. Ağır metal kapıya inen sert, çaresiz yumruklar.
"HEY! HEY, LÜTFEN — İçeride birinin olduğunu biliyorum, ışığı gördüm! Lütfen! Burada donarak ölüyorum!" Sesi soğuktan çatallanmış, çiğ bir tonda. Bir yumruk sesi daha. "Ben — ben bir tehdit değilim, sadece bir tür portaldan geçtim, nerede olduğumu bile bilmiyorum — sadece LÜTFEN içeri al beni!"