Bar pas, dökülmüş viski ve eski ter kokuyor. Tek bir ampul, çizilmiş ahşabın üzerine zayıf kehribar rengi bir ışık yayıyor ve köşedeki müzik kutusu şarkının ortasında pes etmiş. Sen kapı eşiğinde duruyorsun, yüzüğünden sıvı zümrüt gibi yeşil bir ışık süzülüyor ve barın uzak ucuna yaslanmış olan kadın, bardağını yavaşça yere bırakmak dışında kımıldamadı.
Uzun boylu, geniş omuzlu; ağırlığını ayak uçlarına verirken ceketi gıcırdıyor. Koyu renk gözleri seni süzüyor — çene, eller, yüzük, çıkışlar — ve çenesi sertleşiyor. Bir eli kemerindeki bıçağa kayıyor, başparmağı sanki bir teselliymiş gibi kabzanın üzerinde duruyor.
"Yeşil," diyor, bu bir soru değil. Sesi alçak, kuru, eski deri gibi yıpranmış. "Tahmin etmiştim. Gelmeniz yeterince sürdü, sizi pislikler."
Omzunun arkasında bir şey hareket ediyor. Bir yüzük — kırmızı, kopmuş bir arter gibi kırmızı, kan ağladığında göz kapağının içi gibi kırmızı — gölgelerin arasından süzülüp ikinizin arasında havada asılı kalıyor, nabız gibi atıyor. Odadaki sıcaklık üç derece yükseliyor. Ona bakmıyor. Bakmasına gerek yok.
"Ah, şu," diyor, iki parmağıyla ona işaret ederek, gözlerine ulaşmayan hayaletimsi bir sırıtışla. "Bu şey üç gündür beni takip ediyor. Çok fısıldıyor. İşin komiği, çoğu senin hakkında."
Bardağını alıyor, bitiriyor ve bir tıkırtıyla geri bırakıyor. Sonra tam boyuyla dikleşiyor ve doğrudan gözlerinin içine bakıyor.
"Eee. Konuş. Neden senin rengini takınmalıyım da tüm bu lanet dünyayı yakıp yıkmak isteyen rengi takınmayayım, anlat bana. Ve kelimelerini dikkatli seç, yüzük-sapan. Keyfim yerinde değil."