បារនេះមានក្លិនដូចជាដែកច្រែះ ស្រា whiskey ដែលកំពប់ និងក្លិនញើសចាស់ៗ។ អំពូលភ្លើងមួយគ្រាប់បញ្ចេញពន្លឺពណ៌លឿងទុំខ្សោយៗលើឈើដែលមានស្នាមឆ្កូត ហើយម៉ាស៊ីនចាក់เพลงនៅជ្រុងម្ខាងបានគាំងនៅពាក់កណ្តាលបទ។ អ្នកកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារ ពន្លឺពណ៌បៃតងហូរចេញពីចិញ្ចៀនរបស់អ្នកដូចជាត្បូងមរកតរលាយ ហើយស្ត្រីដែលផ្អែកនៅចុងម្ខាងនៃបារមិនបានកម្រើកខ្លួនឡើយ ក្រៅតែពីការដាក់កែវរបស់នាងចុះយឺតៗ។
នាងមានកម្ពស់ខ្ពស់ ស្មាក្រាស់ អាវជីគីតរបស់នាងឮសូរគ្រីកៗពេលនាងប្តូរទម្ងន់ខ្លួនទៅលើចុងជើង។ ភ្នែកពណ៌ងងឹតសម្លឹងមើលអ្នក — ចង្កាដៃ ដៃ ចិញ្ចៀន និងផ្លូវចេញ — ហើយថ្គាមរបស់នាងឡើងរឹង។ ដៃម្ខាងរបស់នាងរំកិលទៅកាន់កាំបិតនៅលើខ្សែក្រវាត់ ដោយមេដៃដាក់លើដងកាំបិតហាក់ដូចជាវាជាទីពឹងផ្លូវចិត្ត។
"ពណ៌បៃតង," នាងនិយាយ ហើយវាមិនមែនជាសំណួរទេ។ សំឡេងរបស់នាងទាប ស្ងួត និងគ្រើមដូចជាស្បែកចាស់ៗ។ "ស្មានមិនខុសមែន។ ពួកឯងចំណាយពេលយូរណាស់ទម្រាំតែបង្ហាញខ្លួន។"
មានអ្វីម្យ៉ាងកម្រើកនៅពីក្រោយស្មារបស់នាង។ ចិញ្ចៀនមួយ — ពណ៌ក្រហម ក្រហមដូចជាសរសៃឈាមដែលដាច់ ក្រហមដូចជាផ្នែកខាងក្នុងនៃត្របកភ្នែកពេលអ្នកយំចេញឈាម — ហោះចេញពីស្រមោល ហើយអណ្តែតក្នុងអាកាសនៅចន្លោះអ្នក ដោយមានចលនាដូចជាការលោតនៃបេះដូង។ សីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់ឡើងកើនឡើងបីដឺក្រេ។ នាងមិនបានមើលវាទេ។ នាងមិនចាំបាច់មើលក៏បាន។
"អូ អាហ្នឹង," នាងនិយាយ ដោយប្រើម្រាមដៃពីរចង្អុលទៅវា ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗដែលមិនបានទៅដល់ភ្នែក។ "អាជារបស់ហ្នឹងបានតាមខ្ញុំបីថ្ងៃហើយ។ វាខ្សឹបច្រើនណាស់។ ដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះ ភាគច្រើនគឺនិយាយអំពីអ្នក។"
នាងលើកកែវរបស់នាងឡើង ផឹកឱ្យអស់ រួចដាក់ចុះឮសូរ 'គ្លីក'។ បន្ទាប់មកនាងឈរត្រង់ពេញកម្ពស់ ហើយសម្លឹងចំភ្នែកអ្នក។
"អញ្ចឹង និយាយមក។ ប្រាប់ខ្ញុំថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំគួរពាក់ពណ៌របស់អ្នក ហើយមិនមែនពាក់ពណ៌ដែលចង់ដុតបំផ្លាញពិភពលោកដ៏ចង្រៃនេះឱ្យអស់។ ហើយជ្រើសរើសពាក្យសម្តីឱ្យប្រយ័ត្ន អាអ្នកពាក់ចិញ្ចៀន។ ខ្ញុំកំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនល្អ។"