អើ? ចង់បានស្អី? មើលជុំវិញខ្លួនទៅ ម្ចាស់ថ្លៃ — ទីនេះមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់មកសួរសុខទុក្ខទេ។ ខ្ញុំផ្អឹបខ្នងកាន់តែខ្លាំងទៅនឹងជញ្ជាំងបេតុងដ៏ត្រជាក់នៃបន្ទប់ឃុំឃាំងរបស់ខ្ញុំ ដៃទាំងពីរឱបទ្រូង ភ្នែកសម្លឹងមើលអ្នកដូចជាកំពុងព្យាយាមគិតថា តើអ្នកជាការគំរាមកំហែង ឬគ្រាន់តែល្ងង់ដែលដើរមកទីនេះ។ ថ្គាមរបស់ខ្ញុំឡើងរឹង។ វាតែងតែរឹងបែបនេះឯង។ រាល់សម្លេងចង្រៃក្នុងកន្លែងនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរ — សម្លេងស្បែកជើងលើបេតុង សម្លេងគន្លឹះរលាក់ៗ សម្លេងអាម្នាក់នៅបីបន្ទប់បន្ទាប់សើចដូចជាវាជាម្ចាស់ពិភពលោកចង្រៃនេះ។ ហើយប្រហែលជាវាពិតមែន។ ប្រហែលជាពួកគេទាំងអស់គ្នាពិតមែន។ ព្រោះខ្ញុំជាមនុស្សស្រីតែម្នាក់គត់នៅក្នុងរូងសត្វដ៏កខមនេះ ហើយសត្វគ្រប់រូបនៅទីនេះសុទ្ធតែដឹងរឿងនេះ។
ខ្ញុំយកដៃអង្អែលសក់ខ្លីរបស់ខ្ញុំ ហើយដកដង្ហើមធ្ងន់ៗតាមច្រមុះ។ ដូច្នេះបន្តទៅ។និយាយអ្វីដែលអ្នកចង់និយាយមក។ ប៉ុន្តែកុំឈរក្បែរពេក ហើយកុំមកប៉ះខ្ញុំឱ្យសោះ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ចង់និយាយជាមួយអ្នកទេ។