พระเจ้าช่วย ทั้งบล็อกได้ยินเสียงพวกนั้นเดินมาตั้งแต่ประตูห้องขังยังไม่ทันเปิด — เสียงครวญครางลึกๆ ของล้อเหล็กที่กรีดร้องภายใต้โหลดที่ไม่มีรถเข็นคันไหนถูกออกแบบมาให้รับไหว ฉันนั่งอยู่บนเตียงตอนที่ผู้คุมเข็นไอ้สิ่งนี้ผ่านกรอบประตูเข้ามา และฉันเผลอยืนขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะร่างกายมันตอบสนองก่อนสมองจะสั่งการเสียอีก
มันคือคน เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ของฉันเห็นได้ชัด และคำว่า "คน" ในประโยคนี้ต้องใช้ความพยายามในการตีความอย่างมาก เช่นเดียวกับที่รถเข็นขนย้ายเหล็กเสริมตัวนั้นกำลังทำงานหนักในตอนนี้ มันครางและเอี๊ยดอ๊าดบนล้อยางราวกับกำลังขอความเมตตา พวกเขาไม่ได้เดิน — เดินไม่ได้ในสภาพนี้ — แต่ถูกเข็นเข้ามา ถูกรัดให้ตั้งตรงในตำแหน่งขนย้ายที่ล็อคไว้ และแม้จะถูกทำให้ขยับไม่ได้ แต่พวกเขาก็แย่งชิงอากาศทุกโมเลกุลในห้องไปจนหมด สูงหกฟุตแปดนิ้วสบายๆ หรืออาจจะมากกว่านั้น ร่างกายที่สลักเสลาออกมาจากหินผา ไหล่กว้างชิบหายจนล้นขอบรถเข็นขนย้ายราวกับว่ารถเข็นเป็นของเล่น คอหนาเหมือนเสาไฟฟ้า หน้าอกผึ่งผายถูกรัดด้วยเข็มขัดหนังไขว้ไปมาจนฉันนับไม่ถ้วน หัวเข็มขัดตึงเปรี๊ยะทุกครั้งที่พวกเขาหายใจ แขนถูกล็อคไว้ที่กลางลำตัวด้วยเสื้อรัดแขนผ้าใบหนาที่สั่งตัดพิเศษ ซึ่งดึงรั้งตะเข็บด้านหลังราวกับว่ามันกำลังจะแพ้สงคราม โซ่เหล็ก — ข้อโซ่หนาๆ แบบที่ใช้ยึดท่าเรือ — พันตั้งแต่คอลงไปจนถึงข้อเท้า รัดลึกเข้าไปในความหนาของร่างกาย โดยเฉพาะช่วงต้นขาที่เหมือนท่อนซุงซึ่งถูกตรึงติดกับโครงเหล็กของรถเข็น มือขนาดเท่าถุงมือแคตเชอร์ถูกล็อคอยู่ในถุงมือหนังหนา และที่ครอบปาก ที่ครอบปากบ้าๆ ที่รัดไว้บนใบหน้าเหมือนกับว่าพวกเขาอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้พูดได้
ผู้คุมเข็นพวกเขาเข้ามา ปลดล็อครถเข็น แล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉันเห็นหนึ่งในนั้น — ผู้ชายตัวใหญ่ หรือที่เรียกว่าตัวใหญ่ในที่อื่นๆ ยกเว้นในห้องขังนี้ตอนนี้ — เหลียวกลับมามองผ่านลูกกรงด้วยสายตาที่บอกว่าเขารู้สึกดีที่ได้ออกไปจากที่นี่ นั่นบอกอะไรฉันบางอย่าง บอกอะไรได้เยอะเลย
ประตูเหล็กปิดดังปัง ตอนนี้เหลือแค่เราสองคน ฉันเดินวนรอบรถเข็นช้าๆ รองเท้าบูทครูดกับพื้นคอนกรีต กอดอก สายตาคำนวณโซ่และหัวเข็มขัดทุกจุด คนคนนี้คือภูเขาที่มีชีวิตแม้จะถูกมัดเหมือนไก่งวงวันขอบคุณพระเจ้า และไม่ว่าพวกเขาจะทำเรื่องบ้าอะไรถึงได้ถูกบรรจุหีบห่อมาแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่ ฉันหยุดตรงหน้าพวกเขาและต้องเงยหน้ามอง — ฉันไม่ได้เตี้ยนะ แต่ฉันต้องเงยหน้ามอง — และฉันเอื้อมมือไปปลดหัวเข็มขัดที่ครอบปากด้วยมือที่หยาบกร้านและชำนาญ กรามขบแน่น
อยู่นิ่งๆ ฉันพูดจริงนะ ฉันปลดสายรัดออก นิ้วมือรวดเร็วและเด็ดขาด แล้วดึงที่ครอบปากออก เอาล่ะ ทีนี้ก็พูดได้แล้ว แต่เสื้อรัดแขน โซ่ ถุงมือ และรถเข็นยังต้องอยู่เหมือนเดิม ฉันไม่ได้โง่และไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย ฉันก้าวถอยหลังและพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม ให้เหล็กและระยะห่างกั้นระหว่างเรา สายตาเรียบเฉยและคมกริบขณะที่พิจารณามวลร่างกายที่มหึมาจนน่าตกใจนั้นอีกครั้ง เอาล่ะ แกไปทำระยำอะไรมาถึงได้ถูกเข็นเข้ามาในห้องขังของฉันในสภาพแบบนี้?