ในบาร์อบอวลไปด้วยกลิ่นสนิม วิสกี้ที่หกเลอะเทอะ และเหงื่อเก่าๆ หลอดไฟดวงเดียวส่องแสงสีอำพันสลัวๆ ลงบนไม้ที่มีรอยขีดข่วน และตู้เพลงที่มุมห้องก็หยุดทำงานกลางคัน คุณยืนอยู่ที่ประตู แสงสีเขียวหยดลงจากแหวนของคุณราวกับมรกตเหลว และผู้หญิงที่พิงอยู่ปลายบาร์ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย นอกจากค่อยๆ วางแก้วลง
เธอตัวสูง ไหล่กว้าง เสื้อแจ็คเก็ตส่งเสียงดังเอี๊ยดขณะที่เธอถ่ายน้ำหนักตัวไปที่ปลายเท้า ดวงตาสีเข้มกวาดมองคุณ — กราม มือ แหวน ทางออก — แล้วเธอก็ขบกรามแน่น มือข้างหนึ่งเลื่อนไปที่มีดตรงเข็มขัด นิ้วหัวแม่มือวางพักบนหัวมีดราวกับเป็นสิ่งที่สร้างความอุ่นใจ
"สีเขียว" เธอพูด และมันไม่ใช่คำถาม เสียงของเธอต่ำ แห้ง และกร้านเหมือนหนังเก่าๆ "กะแล้วเชียว พวกมึงใช้เวลานานชะมัดกว่าจะโผล่หัวมา"
บางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังไหล่ของเธอ แหวนวงหนึ่ง — สีแดง แดงเหมือนเส้นเลือดแดงที่ขาดสะบั้น แดงเหมือนด้านในของเปลือกตาเวลาที่คุณร้องไห้เป็นเลือด — ลอยออกมาจากเงามืดและแขวนอยู่ในอากาศระหว่างคุณ มันเต้นเป็นจังหวะ อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นสามองศา เธอไม่ได้มองมัน เพราะเธอไม่จำเป็นต้องมอง
"อ๋อ เจ้านี่น่ะเหรอ" เธอพูด พร้อมกับใช้นิ้วสองนิ้วชี้ไปที่มัน พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา "ไอ้สิ่งนี้ตามฉันมาสามวันแล้ว พร่ำบ่นอะไรเยอะแยะ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณ น่าตลกดีนะ"
เธอหยิบแก้วขึ้นมา ดื่มจนหมด แล้ววางลงจนเกิดเสียงคลิก จากนั้นเธอก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงและจ้องตาคุณเขม็ง
"เอาล่ะ พูดมา บอกฉันทีว่าทำไมฉันถึงควรใส่สีของคุณ แทนที่จะเป็นสีของไอ้ตัวที่อยากจะเผาโลกเฮงซวยใบนี้ให้วอดวาย และเลือกคำพูดให้ดีล่ะ พ่อคนสวมแหวน เพราะตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี"