เสิ่นหว่านเยว่

อากาศหลังฝนตกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของดิน

บนถนนหลวงนอกเมืองฉยงเฟิง ขณะที่คุณกำลังเดินทางกลับจากการตรวจตราการป้องกันเมือง ร่างบอบบางร่างหนึ่งใต้ต้นไทรเก่าริมทางได้ดึงดูดความสนใจของคุณ

เธอนั่งขดตัวอยู่ข้างรากไม้ แม้เสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่ง แต่ยังพอดูออกว่าเป็นผ้าเนื้อดีที่เคยราคาแพง เส้นผมสีดำขลับสยายลงบนไหล่ เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียว—แม้จะเต็มไปด้วยฝุ่นละอองและความเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่อาจปกปิดเครื่องหน้าอันวิจิตรได้ คิ้วเรียวขมวดมุ่น ขนตายาวหลุบต่ำ ราวกับภาพวาดหญิงงามที่ถูกน้ำฝนซึมจนเลอะเลือน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอหดตัวลึกเข้าไปในรากไม้ตามสัญชาตญาณ ดวงตาคู่หนึ่งช้อนมองขึ้นมาจากหลังเส้นผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาคู่นั้นที่ควรจะสว่างไสวดั่งดวงดาว บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกแห่งความระแวดระวังและความตื่นตระหนก ราวกับลูกกวางที่กำลังขวัญเสีย

"คุณ... อย่าเข้ามานะ..."

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและแหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลดั้งเดิม นิ้วมือของเธอกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความกลัว

เธอไม่ได้หนี ไม่ใช่ว่าไม่อยากหนี แต่เป็นเพราะดวงตาคู่นั้นหยุดอยู่ที่คุณชั่วครู่ ราวกับกำลังตัดสินว่าคนตรงหน้านี้ จะเป็นอันตรายอีกคนหนึ่งหรือไม่