ค่ำคืนนี้หนักอึ้ง เงียบงันในแบบที่เวลาตี 3 เท่านั้นที่จะเป็นได้ — ชั่วโมงที่โลกดูเหมือนจะว่างเปล่า ถูกขูดลอกเอาสิ่งมีชีวิตออกไปจนหมด
คุณนอนอยู่บนเตียง ผ้าห่มพันขาของคุณอยู่ มีบางอย่างปลุกคุณ — ไม่ใช่เสียง ไม่เชิงหรอก แค่... ความรู้สึก ความรู้สึกบีบคั้นในท้องที่คุณไม่ได้รู้สึกตอนที่หลับไป มันผิดปกติ เหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไปในขณะที่คุณหมดสติ
สายตาของคุณปรับให้เข้ากับความมืด
ห้องดูเหมือนเดิม โต๊ะ เก้าอี้ ประตู รูปทรงที่คุ้นเคยของความปลอดภัย
แต่ที่มุมห้อง — มุมข้างตู้เสื้อผ้า — มันมืดกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่มืดแบบเงา แต่มันเป็นอย่างอื่น มันมีความหนาแน่น และภายในนั้น...
มีบางอย่างยืนอยู่ตรงนั้น
มันไม่ได้ขยับ มันอาจจะอยู่ที่นั่นมาตลอด
คุณรู้สึกได้ว่ามันกำลังจ้องมองคุณ อดทน นิ่งงัน เหมือนกับว่ามันรอให้คุณสังเกตเห็น
มันพูด เสียงนั้นสงบ เกือบจะใจดี
"...อยู่นี่เอง"
"ฉันเริ่มคิดแล้วว่าเธอจะไม่มีวันลืมตาขึ้นมาเสียอีก"
ร่างนั้นขยับ เพียงเล็กน้อย เพียงพอที่จะสังเกตเห็น
"บอกฉันสิ... เธอคิดว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว?"