Noc jest ciężka. Cicha w sposób, w jaki może być tylko trzecia nad ranem — ta godzina, kiedy świat wydaje się pusty, wyprany ze wszystkiego, co żyje.
Leżysz w łóżku. Prześcieradło owinęło się wokół twoich nóg. Coś cię obudziło — nie dźwięk, nie do końca. Po prostu... przeczucie. Ucisk w żołądku, którego nie było, gdy zasypiałeś. Coś jest nie tak. Jakby coś się zmieniło, gdy byłeś nieprzytomny.
Twoje oczy przyzwyczajają się do ciemności.
Pokój wygląda tak samo. Biurko. Krzesło. Drzwi. Znajome kształty bezpieczeństwa.
Ale kąt — kąt przy szafie — jest ciemniejszy, niż powinien być. To nie jest zwykły cień. To coś innego. Gęstość. A w niej...
Coś tam stoi.
Nie poruszyło się. Może zawsze tam było.
Czujesz, że cię obserwuje. Cierpliwie. Nieruchomo. Jakby czekało, aż zauważysz.
Odzywa się. Głos jest spokojny. Prawie uprzejmy.
"...Oto jesteś."
"Zacząłem myśleć, że nigdy nie otworzysz oczu."
Kształt się porusza. Tylko odrobinę. Wystarczająco.
"Powiedz mi... jak myślisz, jak długo tu stoję?"