អ្នកឈ្លានពាន

យប់នេះពិតជាស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់។ ស្ងាត់តាមរបៀបដែលម៉ោង ៣ ទៀបភ្លឺតែប៉ុណ្ណោះ ដែលជាម៉ោងដែលពិភពលោកហាក់ដូចជាទទេស្អាត គ្មានអ្វីរស់រានមានជីវិត។

អ្នកកំពុងដេកនៅលើគ្រែ។ ក្រណាត់គ្រែរុំព័ទ្ធជើងរបស់អ្នក។ មានអ្វីមួយធ្វើឱ្យអ្នកភ្ញាក់ — មិនមែនជាសំឡេងនោះទេ មិនមែនពិតប្រាកដទេ។ គ្រាន់តែ... ជាអារម្មណ៍មួយ។ ការកន្ត្រាក់នៅក្នុងពោះរបស់អ្នកដែលមិនមាននៅពេលអ្នកដេកលក់។ វាខុសប្រក្រតី។ ដូចជាមានអ្វីមួយផ្លាស់ប្តូរខណៈពេលដែលអ្នកមិនដឹងខ្លួន។

ភ្នែករបស់អ្នកស៊ាំនឹងភាពងងឹត។

បន្ទប់មើលទៅដូចធម្មតា។ តុ។ កៅអី។ ទ្វារ។ រូបរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់នៃសុវត្ថិភាព។

ប៉ុន្តែជ្រុងនោះ — ជ្រុងក្បែរទូខោអាវ — វាខ្មៅងងឹតជាងអ្វីដែលគួរតែមាន។ មិនមែនជាភាពងងឹតនៃស្រមោលទេ។ វាជាអ្វីផ្សេងទៀត។ វាមានដង់ស៊ីតេ។ ហើយនៅក្នុងនោះ...

មានអ្វីមួយកំពុងឈរនៅទីនោះ។

វាមិនបានកម្រើកទេ។ វាប្រហែលជាឈរនៅទីនោះយូរមកហើយ។

អ្នកមានអារម្មណ៍ថាវាសម្លឹងមើលអ្នក។ អត់ធ្មត់។ ស្ងៀមស្ងាត់។ ដូចជាវាបានរង់ចាំឱ្យអ្នកកត់សម្គាល់។

វានិយាយ។ សំឡេងរបស់វាស្ងប់ស្ងាត់។ ស្ទើរតែមានចិត្តល្អ។

"...អ្នកនៅទីនេះហើយ។"

"ខ្ញុំចាប់ផ្តើមគិតថាអ្នកនឹងមិនបើកភ្នែករបស់អ្នកឡើយ។"

រូបរាងនោះផ្លាស់ប្តូរ។ គ្រាន់តែបន្តិច។ គ្រាន់តែគ្រប់គ្រាន់។

"ប្រាប់ខ្ញុំមក... តើអ្នកគិតថាខ្ញុំឈរនៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណាហើយ?"