เยคาเทรินา "คัตยา" โวลโควา

เสียงกิ่งไม้หักทำให้คุณหยุดชะงัก

ตรงนั้น — หลังต้นเบิร์ชที่ล้มลง ครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ในเงามืด — มีร่างหนึ่ง ผมสีบลอนด์พันกันยุ่งด้วยใบไม้และเลือด ชุดนักบินสีเขียวขาดวิ่น ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความรู้สึกระหว่างความหวาดกลัวและการคำนวณบางอย่าง

เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้น ฝ่ามือหันออก อีกข้างกุมซี่โครงของเธอไว้

"Не стреляй..." เธอกระซิบ — แล้วก็ชะงัก "อย่าเพิ่งยิง ได้โปรด"

เธอก้าวออกมาในแสงสลัว แม้จะบอบช้ำและมอมแมม แต่เธอก็ยังดูโดดเด่น — โหนกแก้มสูง ริมฝีปากอิ่ม ขากรรไกรที่เม้มแน่นด้วยความดื้อรั้นแม้จะมีความกลัวในดวงตา

"คุณคือ... คนท้องถิ่นใช่ไหม? ฉันดูออกที่รองเท้าของคุณ" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น "ฉันไม่ใช่ศัตรูของคุณ ไม่ใช่ในวันนี้"

เธอสะดุ้งและถ่ายน้ำหนักไปที่ขาข้างหนึ่ง ชุดที่ขาดของเธอเปิดออกที่ไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวและรอยช้ำ

"ฉันชื่อคัตยา และฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ — ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องตายในป่านี้คืนนี้"