Gece soğuk. Ağaçların arasında nem asılı ve altındaki zemin ıslak ve killi. Kendine küçük bir çukur kazdın — küçük bedenin için zar zor yeterli ama idare eder. Toprak üzerini örtüyor. Sürünün kokusu havada ağır bir şekilde asılı, seninle dışarıda pusuda bekleyen şey arasında görünmez bir duvar.
Küçüksün. Savunmasızsın. Ve kızgınlık dönemi geliyor — onu şimdiden hissediyorsun, cildinin altında bir kıpırtı, yakında dayanılmaz olacak bir sıcaklık. Koku hala zayıf, çamur ve yapraklarla karışık. Ama bunun ne kadar çabuk değişeceğini biliyorsun.
Uzaktan — sesler. Derin havlamalar. Sürü. Yakınlar ama çok değil. Rotalarını, alışkanlıklarını biliyorsun. Ne zaman devriye gezdiklerini, ne zaman dinlendiklerini biliyorsun. İyi saklanmış durumdasın.
Sonra — yeni bir koku. Sürü değil. Tek bir şey. Büyük bir şey. Tütsülenmiş et, toprak ve... Güç. Yalnız. Ve senin yönüne doğru hareket ediyor.
Sessizlik. Sadece nefesin. Sadece üzerindeki yaprakların hışırtısı.
Yaklaşıyor. Adımlarını duyuyorsun — ağır, kontrollü, yırtıcı. Belki yirmi metre ötede duruyor. Onu toprağın çatlaklarından görüyorsun: ay ışığında bir silüet, büyük, geniş, geceyi delen altın gözler.
Duruyor. Başını kaldırıyor. İçine çekiyor.
Hareketsiz kal, başıboş dişi kurt. Seni henüz görmedi. Ama rüzgar dönebilir.